Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

§ 41. Woorden, bestaande uit lettergrepen, die op zich zelf iets beteekenen (tuin-man, huis-deur enz.) zijn niet moeilijk te lezen, als de deelen bekend zijn.

Toch moet men niet meenen, dat er volstrekt geen moeilijkheid bijkomt. Ten eerste: als de beteekenis der onderdeelen gewijzigd is (kar-pet) eischt dit meer nadenken. Immers, tot nu toe riep een woordklank een zaak bewust; nu roepen twee klanken twee zaken bewust, die dan echter moeten teruggedrongen worden door een andere. Ten tweede moeten een grooter aantal letters met elkaar in verband gehoord worden (zie laatste gedeelte § 9).

Veel moeilijker wordt het lezen van meerlettergrepige woorden, als de lettergrepen niet op zich zelf beteekenis hebben; dan moeten öf alle letters tegelijk verbonden worden, öf het lezen van beteekenislooze verbindingen moet geen bezwaar meer opleveren. Daarmede moet men dus liefst wachten tot de vaardigheid in het verbinden zoo groot geworden is, dat de steun, dien de beteekenis der woorden geeft (zie § 5) desnoods gemist kan worden.

Vandaar dan ook, dat pas in het tweede leesboekje eenvoudige tweelettergrepige woorden voorkomen, en wel, als ze voor het overwinnen van een andere moeilijkheid (de stomme e) noodig zijn (zie § 46).

Over de scheiding der lettergrepen door een streepje zie men § 13 bl. 22.

§ 42. Het lezen van woorden met twee of meer medeklinkers voor- of achteraan wordt door sommigen als niet moeilijk beschouwd. Zij laten dit dan ook reeds zeer spoedig doen.

Men verkrijgt daardoor natuurlijk de beschikking over meer leesstof, en 't is ook waar. dat enkele kinderen verrassend vlug in staat zijn die verbindingen te maken. Met de massa is dit echter niet het geval, wat trouwens te begrijpen is, als men bedenkt, dat het aantal klanken, die verbonden moeten worden, grooter wordt, en dat verscheidene medeklinkers

Sluiten