Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

jongelieden zich uit, die voorheen het ijverigst have gunst gezocht, doch niet gevonden had; en zoo ging het bijna onder allen. Regina, die bij Welsink haar intrek had genomen voor den korten tijd dien zij nog te X. moest blij ven, hoorde wel niet rechtstreeks al de douceurs, die er over haar gezegd werden, maar zij voelde toch heel goed wat er voor haar in de lucht hing, en zij was wel voornemens in die drukkende atmosfeer niet langer dan noodig te ademen.

Te G. klopten voor haar vriendenharten: dat van hare Emma en van den degelijken Wijnands; die zou zij nu beproeven, daar hoopte zij op, en zij schreef aan de vriendin, dat zij wel is waar door haar rouw en veranderde omstandigheden niet meer in de wereld dacht te gaan, en verder alle pretensies moest opgeven, maar toch hare belofte wilde houden en tot haar zou terugkeeren, zoodra hare tegenwoordigheid niet meer te X. werd vereischt. In zekere spanning wachtte zij het antwoord. Het kwam wel uit Emma's naam, maar toch door de hand van Wijnands. Het was een hartelijk schrijven, vol leedbetuiging en troostredenen, maar die gemeend waren, dat sprak er duidelijk uit. Zij had vrienden die haar oprecht liefhadden en die haar niet zouden verlaten, en zij moest maar spoedig komen; te X. ging toch zeker te veel om, dat haar hinderde. Emma gaf dien avond eene soiree en had duizend kleinigheden te doen; daarom had hij zelf maar geschreven, want hij wilde haar niet op antwoord laten wachten, noch in twijfel laten of men voor haar altijd dezelfde was gebleven.

Ja, goede, en trouwe Wijnands! dezelfde zijt gij wel, dat blijkt mij nu duidelijk, sprak Regina met verhelderd gelaat; maar toch Emma ... in haar geval had ik ditmaal de preparaties voor mijne soirees wat bekort en zelve de vriendin met een woordje gelukkig gemaakt; toch was het mogelijk, dat Wijnands voor zijne vrouw de pen opgenomen had, om in de gelegenheid te zijn het postscriptum te schrijven, dat een bericht meedeelde omtrent het bewuste pakket. De persoon in kwestie was reeds niet meer te Petersburg, waar men het hem had nagezonden; men wachtte het nu terug, om het naar eene andere bestemming te dirigeeren. Het zou niet verloren gaan, daar kon zij op rekenen.

Een gloed steeg Regina op het voorhoofd bij de gedachte, wat

Sluiten