Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ik reeds nu, maar... zulke kwellingen zonder uitkomst, c'est mourir a petit feu, dat is de hel.

Ik wist het vooruit dat hij zou weerkeeren; hij is niet eens weg geweest. Het onderhoud met den minister heeft tot uitkomst gehad, dat de heer Witgensteyn zijn besluit om den volgenden morgen af te reizen heeft gewijzigd, en dat hij eenigen tijd in den Haag zal vertoeven om eene beslissing af te wachten, die Zijne Excellentie, al is hij de premier, niet buiten zijne collega's om vermag te nemen, of waarvan hij de verantwoordelijkheid niet alleen wil dragen. Het schijnt dus wel „eene zaak" te zijn, die Eckbert hierheen heeft gevoerd, en zelfs eene waaraan enorme sommen hangen; dit alles vernam ik den volgenden dag, zonder er naar te vragen. Het schrijfvertrek van mijnheer moest „gedaan" worden, en er moesten papieren, boeken, kaarten, wat niet al, uit den weg geruimd worden en bezorgd tegen de ongewijde handen van schoonmaakster en werkmeid. Deze operatie, die mijnheer anders zelf zou moeten verrichten, neem ik gewoonlijk op mij, geholpen door George, mijuheers kamerdienaar. Terwijl wij aan dit werkje bezig waren, zei George, mij met zekere inysterieuse vertrouwelijkheid aanziende als wist hij dat zijn nieuwtje mij moest interesseeren:

„De heer van gisteravond blijft nog een tijdlang in den Haag."

„Zoo!" bracht ik uit op gerekten toon, als ware de mededeeling mij vrij onverschillig.

„Ja! en weet u waarom, juffrouw?"

Ik gaf geen antwoord, maar dat belette hem niet voort te praten; en zoo vernam ik, wat ik u hierboven meedeelde.

„Hoe weet gij dit alles, George?" vroeg ik; „het is toch niet waarschijnlijk, dat men u in het geheim zal hebben genomen."

„Och, juffrouw! als een mensch zijn oogen en ooren heeft. In den voormiddag, een half uur voordat mijnheer naar zijn bureau ging, is die mijnheer Witgensteyn hier weer geweest. Ik had order om hem terstond in het kabinet te brengen; dus, hij werd verwacht; toen is er ook nog een ander bijgekomen, ook

Sluiten