Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

op die uren, als er andere menschen zijn, en er geen mogelijkheid is om elkaar onder vier oogen te zien; en zoo hij 's morgens bij mijnheer moet zijn, neemt hij rechtstreeks zijne vaart naar diens kabinet, al weet hij, dat hij het salon maar heeft binnen te gaan om mij te ontmoeten, bewijs dat hij mij niets meer heeft te zeggen. Eenige dagen geleden zou hij hier het luncheon gebruiken, en kwam eerst toen de geheele familie reeds aan taiel zat ofschoon hij wist, dat ik altijd een half uur vóór de anderen beneden kom om op te letten of Hendrik niets heeft vergeten, en om mevrouw de moeite te sparen koffie te zetten en de verdere preparatieven temaken. Toch scheen hij opgeruimd, schertste

met Mathilde, was galant tegenover mevrouw, discoureerde druk met mijnheer, maar scheen ten eenen male te vergeten dat er no" een menschelijk wezen tegenwoordig was, waarvan de eenvoudige beleefdheid hem gebood toch eenige notitie te nemen al was zij dan ook niets meer dan eene gouvernante. Dat geeft rust, meent gij; de vervolging houdt op, helaas ja! maar ook de belangstelling waarvan zij getuigde, zooals ik mij verbeeldde^ Ik weet nauwelijks wat ik zou kiezen, zoo mij de keuze werd gelaten. Wat den baron aangaat, dat is mij nóg het raadselachtigst van alles; die laat niets meer van zich hooren. Hij is zeker verlegen met de figuur die hij heeft gemaakt, en met de weinige energie die hij heeft getoond in mijn belang - in het zijne. Hij weet, dat eene besliste verklaring van Eckbert nnj vrijmaakt, mij verplichten zou hem, die haar uitlokte, te beloonen, en blijkbaar heeft hij op dit punt niets durven ondernemen, niets door te zetten althans. Gelukkig voor mij, want hoe diep rampzalig zou ik zijn met een man van dit gehalte; maar wat hem zeiven betreft... hartstocht voor te wenden, en dan, zulke

halfheid!

Ik was verplicht dezen af te breken, en er zijn eenige dagen verloopen, eer ik dien weer kon opvatten. Sinds is er verandering gekomen, niet in mijn toestand, want alles om mij heen gaat zijn gewonen gang, en ik - moet dien mee volgen - maar in

Sluiten