is toegevoegd aan uw favorieten.

Middeleeuwsche bibliotheken

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

letterlijke overeenstemming van de eene tekst met de andere, en de juistheid der noten, vooral van kerkboeken, aandringen. En dat hunne voorschriften niet zonder uitwerking gebleven zp, bewijst het feit, dat in menig explicit naast den naam van den afschrijver ook die van den corrector voorkomt. M

In vele kloosters schijnt men het nazien en verbeteren der gemaakte afschriften geheel aan den armarius overgelaten te hebben. -) In de reeds zoo dikwijls aangehaalde Consuetudines veteres van de abdij St. Victor te Parjjs, leest men ten minste: „Libri communes, id est qui cotidie ad tnanum habendi suilt sive ad legendum sive ad cantandum in loco competenti exponendi simt, ubi competens accessits omnium fratrum esse potest: '/uos praecipue armarius dïligen ter emendare debet et punctare, ne fratres in cotidiano officio ecclesiae sive in legendo sive in cantando aliquod impedimentum

dicuntur notas fccisse, ne de cctero in cantu Ordinis tales dissonantiae et perturbationcs contingant, volens salubriter providere statuit ordinat ct definit, quod in omnibus monasteriis utriusque sexus libri qwoad dietss seminotas corrigantur, et de ipsis semi notis plenae notae fiant, districte praecipiens et mandans omnibus ordinis prioribus et cantoribus, priorissis et eantrieibus, sub poena depositionis ab ipsorum officiis, quarn incurrant ipso facto, si negligentes in praemissis extiterint, quatenus hujusmodi faciant correetionem infra festum Pascliae futurum, provideantque diligenter, quod de cetero plenae notae fiant ex seminotis dictis — Wat eindelijk de Dominicanen aangaat, Vgl. Acta Capit. gener. Florentiae eelibrati a. 1275. cap. 23 ap. Martcne 1. 1. p. 1717 — 1718: Quieunque scripserunt usque liodie aliquid de officio, non dent ad transeribendum aliis. quousque correcta fuerint diligenter ca quae scripserunt ad exemplaria quae suilt Parisiis, et quieunque a modo scribunt non utantur illis scriptis, quousque per fratres diligenter correcta fuerint seripta illa. Non credatur partieularibus correctionibus quas quidam dicuntur portasse in quaternis et cedulis. Ook de Svnoden van afzonderlijke kerspelen maakten hieromtrent soms bepalingen : men zie b.v. de Statuta S)'nodalia Lodorensia van 1239 bij Wilkins Concilia Magnae Britanniae T. II p. 668: Omnes autem ecclesiae libros habeant emendatos, etc.

1) Verschillende voorbeelden daarvan zijn door de uitleggers van de bovenbesproken wet van de keizers Theodosius en Valentinianus bijeengezameld. Een ander voorbeeld vindt men bij Marnier (Bibl. Cluniacens. p. 1645), hoewel daar de afschrijver en dc corrector een en dezelfde persoon zijn. Onder een Bijbelhandschrift te Clugny stond nl. „Hunc librum scripsit quidam frater Cluniacensis, antea vero Treverensis, Albertus nomine, praecepto ct impensis dom. Pontii ven. Abbatis, Petro quoque tune temporis Armario nccessaria quoque secundum officium suum cum iraudio studioque subministrante. Pater autem pracdicti fratris Andreas nornine cum ipso Cluniaeum venit. et ambo, scilicet pater et filius, sancto Spiritu coojierante, ct corda illorum illustrante, abbate S. Patre Hugone habitum Religionis susceperunt Sed pater jamjam in Cluniaeum obiit cum Domino. Praedictus autem frater adjuncto sibi quodam fratre religioso Opizonc nomine librum hunc auctoritatc aliorum librorum cum magna diligentia emendatum bis ex integro perlcgit, bisque correxit", etc.

2) Vogel heeft blijkbaar vergeten hierop de aandacht te vestigen.