is toegevoegd aan uw favorieten.

Een Rus te Delfzijl

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

die hij had geuit, zoolang hij in haar kamertje tegenover haar had gezeten, en geen enkel woord had ze verstaan dan enkel: «Geert», en «Monthu», en door teekens had hij haar trachten te beduiden, wat ze ook zonder die wel begrepen had, dat Geert een schotwond had in de borst.

Wie was hij toch, en waarom had Geert hem meegebracht uit het vreemde land?

Daar verbrak opnieuw hondengeblaf, vlak voor 't huis nu, de stille.

«Hier, Does!» klonk het, en dadelijk daarna hoorden ze de deurklink oplichten en iemand binnentreden.

«De dokter zeker,» sprak de moeder en ze trad van 't bed terug, plaatste t lampje op de tafel en haastte zich naar de kamerdeur om die voor den reeds naar den knop tastenden bezoeker te openen.

t Was de dokter.

«Wel, hoe staat het er mee?» vroeg hij binnen tredende, «wat uitgerust?»

«Ja, dokter,» klonk het tamelijk opgewekt uit de bedstede.

«Zoo, Geert, ken je me nog? Kom, dat doet me pleizier. Jongen, je hebt zeker heel wat avontuurtjes beleefd; daar moet je me later eens van vertellen, hoor! Alleen jammer, dat alle kogels je niet voorbij gevlogen zijn . . . Ja, houd je mond maar: je moeder heeft 't me al verteld. In je borst, hè? Nu je je gemak kunt houden, zullen we 't wel gauw weer