is toegevoegd aan uw favorieten.

Een Rus te Delfzijl

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

derheid, die in 't verhaal niet gemist kon worden.

En dan had Jantje, zooals de plaatsgenooten vrouw Van Dijk gemeenzaam bij haar voornaam aanspraken, maar die ook door Wasi «moeder» genoemd werd, deze welgevallig door zijn donkere krulharen gestreken. Ze had 't negenjarig kereltje reeds lang lief en dacht er niet aan te doen, wat Bos haar de eerste dagen had aangeraden en hetgeen ook door Geert met verontwaardiging was afgewezen, om namelijk 't kind naar den Maire te brengen, opdat er van overheidswege voor gezorgd zou kunnen worden.

Luitenant Monthu, Geert's bevelhebber eerst en later bovendien zijn lotgenoot en vriend, die als geleider van het transport gewonden met hem in Delfzijl was aangekomen en die van 't begin af avond aan avond een poosje kwam praten of op 't ganzebord en domino spelen met Wasi, de luitenant had gelegd, dat de jongen ook aan hem behoorde en hij dus zijn deel zou dragen van de zorg voor 't onderhoud.

Daar kwam nog bij, dat, hoewel Geert nog zwak bleef, dokter Pontier toch hoop gaf op een volledig herstel, nadat hij er met behulp van zijn collega, chirurgijn Boomhoff, in geslaagd was den kogel te verwijderen, dien Geert van Rusland's sneeuwvelden af in de borst had meegedragen. Weldra, zoo hoopte de moeder, zou Geert dus weer kunnen zijn, wat hij de eerste jaren na vaders dood geweest was: de kostwinner van zijn moeder.