is toegevoegd aan uw favorieten.

Een Rus te Delfzijl

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

't toch ook goed hebben, al was hij niet veeleischend. En dan hadden ze bovendien Wasi nog...

Toch vonden ze 't geen last, hem te moeten onderhouden, Geert en zijn moeder. De eerste zou liever altijd droog brood hebben gegeten, dan Wasi één maal zonder eten op straat of naar bed te laten gaan; en de moeder zou haar laatsten boterham voor hem uit haar mond gespaard hebben. Voor geen schatten ter wereld zouden ze hem hebben willen missen, den vroolijken, goedhartigen jongen, vol liefde voor Geert, zoo dankbaar jegens diens moeder. Het hinderde hen zelfs somwijlen, dat ook de luitenant aanspraak op hem had. Als die den een of anderen tijd eens naar Frankrijk terug ging, zou hij dan Wasi..?

Maar neen, die gedachten wierpen ze van zich. Geert had in elk geval toch evenveel recht!

Alleen — als Wasi's rijke familie hem eens kwam opeischen, het spreekt van zelf, dan moesten ze hem afstaan; dan zouden ze hem laten gaan, ook omdat hij 't dan beter zou krijgen, dan zij het hem ooit zouden kunnen geven. Maar daar behoefden ze vooreerst nog niet voor te vreezen; want Maire Dusellier had gezegd, toen Monthu en Geert hem er over hadden gesproken, dat 't geheel onmogelijk was om in deze onrustige tijden nasporingen te doen. Daarvoor zou een betere gelegenheid moeten

worden afgewacht.

Wasi zelf verlangde zeker in de allerlaatste plaats