is toegevoegd aan uw favorieten.

De hut van oom Tom

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zakken, doozen, koffers; vrouwen riepen angstig om haar kinderen, en allen drongen in een dichte massa naar de loopplank om het schip te verlaten.

Miss Ophelia zette zich bedaard op de laatst overwonnen koffer en beheerschte al haar goederen met een heerlijke krijgsmansorde, en was voornemens, die tot aan het laatste te verdedigen.

„Zal ik uw koffer nemen, mevrouw?" — „Zal ik uw pakgoed dragen?" — „Zal ik uw bagage naar huis brengen?" Door soortgelijke vragen werd zij van alle kanten bestormd. Zij zat daar met een uitzicht van vreesclijken ernst, rechtop als een stopnaald, parasol en parapluie stevig vasthoudende, antwoordende met een kortheid en vastheid, die zelfs een lastdrager verbluft kon doen staan, en Eva op een toon van verbazing vragende, waar haar vader misschien wel aan dacht, want daar hij wel niet over boord gevallen zou zijn, moest hem zeker toch iets zijn overgekomen. Juist echter toen zij zich zoo bezorgd trachtte te maken, kwam hij met zijn gewone luchtigheid te voorschijn, gaf Eva een vierde van den oranjeappel en zeide:

„Wel, miss Vermont, mij dunkt, gij zult reeds met uw zaken gereed zijn."

„Ik ben het reeds sedert een uur geweest en heb al dien tijd op u zitten wachten," zeide miss Ophelia. „Ik begon mij waarlijk bezorgd over te maken.

„Dit is mij nu eens een knappe jongen!" zeide hij. „Wel, het rijtuig staat te wachten, en de groote menigte is vertrokken, zoodat men op een deftige en Christelijke wijze kan heengaan, zonder gestooten of verdrongen te worden. „Hier," riep hij den voerman toe, die achter hem stond, „pak deze goederen aan."

„Ik zal er op gaan toezien," zeide miss Ophelia.

„Wel foei, nicht, waartoe zou dat dienen ?" vroeg St. Clare.

„Wel, ik zal dit, en dit en dit dragen," zeide miss Ophelia, op drie doozen en een reiszak wijzende.

„Och, beste miss Vermont, gij moet op zulk eene wijze niet tot ons komen ! Gij moet tenminste iets van ons zuidelijk beginsel aannemen en daar niet zoo zwaar beladen langs den weg loopen. Zij zullen u voor een dienstmeid houden; geef dat goed aan dien man; hij zal er voor zorgen, alsof het zijn eigen was."

Miss Ophelia zag haar neef wanhopig aan, toen deze haar al haar schatten ontnam, en was innig verblijd, toen zij die wel bewaard en goed verzorgd bij zich in het rijtuig wedervond.

„Waar is Tom ?" vroeg Eva.

„Hij zit voorop, kindlief. Ik ben voornemens, hem mama als een vredeteeken aan te bieden en hem de plaats van haar dronken koetsier te doen vervangen."