is toegevoegd aan uw favorieten.

De hut van oom Tom

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ik verklaar het niet te weten! Ik heb nog nooit van mijn leven zulk een kind gezien."

„Zulke kinderen zijn in ons midden zeer gewone verschijnsels, en zulke mannen en vrouwen ook. Hoe moeten zij geregeerd worden?' vroeg St.

Clare andermaal met nadruk.

„Ik moet bekennen, dat dit meer is dan ik weet," zuchtte miss

Ophelia.

„En ook dan ik weet," voegde St. Clare erbij. „Die schandelijke wreedheden en gruweldaden, welke van tijd tot tijd in de nieuwsbladen worden vermeld, gevallen zooals dat van Prue bij voorbeeld, wat zijn daar de oorzaken van? In vele opzichten ontspruiten zij uit een verkeerde stijfhoofdigheid van beide zijden; de eigenaar wordt hoe langer zoo wreeder, de dienaar meer en meer verstokt. Stok- en geeselslagen en alle andeie mishandelingen werken als een verdoovend middel; - men moet er een dubbele hoeveelheid van toedienen, naar mate de gevoeligheid vermindert. Ik zag dit reeds toen ik een eigenaar van slaven werd, toen ik mij stellig voornam, nimmer een begin te maken, omdat ik niet berekenen kon, waar ik zou moeten eindigen, en ik besloot om ten minste voor mijn eigen zedelijke natuur te waken. Het gevolg daarvan is, dat mijn bedienden veel naar vertroetelde kinderen gelijken; maar ik geloof toch, dat dit nog beter is, dan dat wij ons van weerszijden verdierlijken. A eel, zeer veel heb je ovei onze verantwoordelijkheid gesproken, nicht! ik ben nieuwsgierig om je het met het kind te zien beproeven, dat een model is van duizenden uit ons midden."

„Je stelsel veroorzaakt dat er zulke kinderen zijn," merkte miss Ophelia aan.

„Ik weet het; maar zij zijn er nu eenmaal; zij bestaan - wat moet er

met hen gedaan worden?"

„Waarlijk, ik kan niet zeggen, dat ik je voor deze taak dank. Maar daar zij mijn plicht schijnt te zijn, zal ik volharden en bepioeven, en zal doen wat ik kan," zeide miss Ophelia. En waarlijk, miss Ophelia werkte van nu aan met een prijzenswaardigen moed en met volhardenden ijver aan haar nieuwe taak. Zij bepaalde geregelde uren en bezigheden voor Topsy en begon haar in het lezen en naaien te onderwijzen.

In de eerste kunst was het meisje tamelijk vlug. Zij leerde haai letteis als door een tooverslag, en werkelijk kon zij eerlang een weinig lezen; maar het naaien was voor haar inderdaad een zeer moeilijke zaak. Topsy had veel van een jonge kat, en was zoo vlug en onbestendig als een aap, zoodat het naaien voor haar een afschuwelijk moeielijk en vei velend wei k was, en daarop brak zij haar naalden, wierp die het venster uit, of stak