is toegevoegd aan je favorieten.

De hut van oom Tom

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Chloé, het is vele honderd mijlen van hier," antwoordde mrs. Shelby. Chloé zette een bedenkelijk gezicht.

„Komaan, moed gevat, Chloé; als je naar Louisville wilt, kom je daardoor'nader bij je man en je doel. Ja, je moogt gaan, en je loon zal tot den laatsten penning toe voor de vrijkooping van je man worden weggelegd.

En gelijk een heldere zonnestraal aan de donkere wolken een zilvergloed geeft, zoo begon Chloé's zwart gelaat inderdaad van vreugde te schitteren. toen zij die toestemmende woorden hoorde.

„O, Heer, missis! is missis waarlijk niet goed!' riep Tante Chloé uit. „Ik dacht altijd aan die zaak, en ik wenschte het zoo vurig, omdat ik dan geen kleederen of schoenen of iets anders noodig zou hebben. Ik zou gaai ne iederen penning willen besparen. Hoeveel weken zijn er in een jaai,

missis ?"

„Twee-en-vijftig," antwoordde mrs. Shelby.

„Wel, zooveel? En dan iedere week vier dollars verdienen? Hoeveel

dollars zijn dat in een jaar, missis ?"

„Tweehonderd en acht, Chloé," antwoordde haar meesteres, "wel! wel!" zeide Chloé, met een uitdrukking van verbazing en blijdschap ; en hoeveel tijd zou er dan wel toe noodig wezen, om de geheele

som bij elkander te krijgen, missis?"

„Vier of vijfjaren omstreeks, Chloé; maar je behoeft ook niet alles te

verdienen; ik zal zien of ik er iets kan bijvoegen.

„Maar ik zal het niet dulden, dat missis les geeft of iets anders doet. Masser had volkomen gelijk, toen hij zeide dat niet te willen hebben; het zou volstrekt niet passen, en ik hoop dat geen van onze familie daaitoe gebracht zal worden, zoolang ik handen heb om ze te gebruiken.

„Wees niet bevreesd, Chloé. Ik zal wel zorgdragen voor de eer van de familie," zeide mrs. Shelby glimlachende; „maar wanneer denk je te gaan?"

„Wel, ik voor mij zelve dacht eigenlijk niets; maar Sam gaat de ïiviei af met eenige veulens, en hij zei, dat ik met hem konde gaan, endaaiom heb ik mijn zaken bij elkander gepakt. Indien missis het mij dus vei gunnen wilde en mij een verlofpas en een aanbeveling schrijven, dan kon ik 11101 gen

vroeg met Sam mede gaan."

„Goed, Chloé, ik zal het doen, indien mr. Shelby er niet tegen heeft. Ik

moet er eerst met hem over spreken."

Mrs. Shelby ging naar boven, en Tante Chloé keerde vergenoegd naar haar hut terug, om de noodige toebereidselen tot haar vertrek te maken.

„Wel, kijk eens, masser George! wist gij niet dat ik morgen naar Louisville ga ?" zeide zij tot George, toen deze haar bij het binnentreden der hut zoo druk bezig vond om de kleederen van haar kind bij elkander te leggen.