is toegevoegd aan uw favorieten.

De hut van oom Tom

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een plaats in de vrije staten koopen, al ons volk daar heen doen brengen, en onderwijzers aannemen, die hun lezen en schrijven zouden leeien.

Eva werd in haar verdere verklaring van haar plan gestoord door het

luide gelach van haar moeder.

„Je zoudt dus een kostschool willen oprichten? Jezoudt hen misschien

ook wel pianospelen willen leeren ?'

„Ik zou hun leeren, zeiven den Bijbel te lezen, hun eigen brieven te schrijven, en die te verstaan, welke hun geschreven worden," antwoordde Eva op vasten toon. „Ik weet, mama, hoe hard het voor hen is, dat zij dit niet kunnen. Tom gevoelt het. Mammy gevoelt het, en nog veel anderen gevoelen het. Ik geloof dat het een groot onrecht is, 't welk hun wordt aangedaan."

„Kom, kom, Eva, je bent nog maar een kind! Je begrijpt nog niets van al die dingen," zeide Marie, „en daarenboven moet ik je zeggen, dat ik van

al je gepraat hoofdpijn krijg."

Marie had altijd haar hoofdpijn bij de hand, om een einde te maken aan een gesprek, dat haar niet erg beviel. Eva sloop weg, maar sedert dien tijd gaf zij met alle mogelijken ijver aan Mammy les in het lezen.

HOOFDSTUK XII.

HKXRTQUE.

Omstreeks dezen tijd kwam St. Clares broeder Alfred met zijn oudsten zoon. een knaap van twaalf jaren, een paar dagen bij de familie aan het

meer doorbrengen.

Geen zonderlinger en schooner gezicht was er, dan dat van deze broeders. De natuur had, in plaats van eenige gelijkheid tusschen hen door hun gelijktijdige geboorte te bevorderen, hen in alle opzichten doen velschillen; maar toch scheen een geheimzinnige band hen tot een nauwere vriendschap te vereenigen, dan men gewoonlijk zelfs tusschen broeders aantreft.

Men zag hen gedurig arm in arm de lanen en paden van den tuin op en neder wandelen; Augustin met zijn blauwe oogen en blonde haren,zijn tengeren vorm en levendige trekken, en Alfred met zijn donkere Mikken, zijn trotsch Romeinsch voorhoofd, zijn krachtige, gespierde leden en vaste, gebiedende manieren. Zij dreven altijd den spot met elkanders gevoelens en daden, maar nimmer gevoelde de een zich door de plagerij van den andei