is toegevoegd aan uw favorieten.

De hut van oom Tom

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kunnen de menschen niet doen en doen zij al niet!" vervolgde Eva huiverend.

„Maar je ben te gevoelig, mijn lief kind! Het spijt mij, dat ik je ooit zulke dingen heb laten hooren."

„Dat juist is het, wat mij verontrust, papa. U wenscht zoo vurig, mij gelukkig te zien, en alles te vermijden, wat mij zorg, moeite of lijden zou kunnen veroorzaken, en hebt daarom niet gaarne, dat ik een treurige geschiedenis hoor, terwijl andere arme schepsels geheel hun leven niets dan lijden en ellende moeten ondervinden: -- dit komt mij zoo zelfzuchtig voor. Ik moet die dingen weten; ik kan niet anders dan medelijden met hen gevoelen. Zulke dingen treffen mij altijd tot diep in het hart — zeer diep; ik hebeiveel over gedacht. Papa, is er dan geen middel, dat alle slaven vrij worden?"

„Dat is waarlijk een moeielijk te beantwoorden vraag, kindlief. Het is ongetwijfeld zeer treurig gesteld met de wijze, waarop thans gehandeld wordt; velen denken er zoo over en ik ook. Van ganscher harte zou ik wenschen, dat er niet een enkele slaaf in geheel het land te vinden ware; maar waarlijk, ik weet niet, op welke wijze de slavernij te verdrijven is."

„Papa, u is zoo goed, zoo edelmoedig en zoo vriendelijk, en u weet altijd op een zoo aangename wijze over allerlei zaken te spreken; zou u niet overal kunnen rondgaan, en de mensch trachten te overtuigen van 't geen recht is? Wanneer ik dood ben, papa, dan zal u aan mij denken, en het om mijnentwil doen. Ik zou het zoo gaarne zelf doen, indien ik maar konde!"

„Wanneer ge dood zijt, Eva!" zeide St. Clare op hartstochtelijken toon. „O, kind, spreek toch niet zoo! Ge zijt immers alles wat ik op de wereld heb."

„Het kind van de arme, oude Prue was ook alles wat zij had, en toch moest zij het hooren schreien, zonder dat het haar vergund werd, het te helpen. Och, papa, die arme menschen hebben hunne kinderen even zoo lief als u mij! O, doe dan toch iets voor hen! Zie, daar is de arme Mammy'; hoezeer bemint zij haar kinderen; ik heb haar zien weenen, wanneer zij van hen sprak! En Tom bemint zijn kinderen eveneens; enhetisvreeselijk, papa, dat zulke dingen dagelijks gebeuren.

„Nu. nu, mijn lieveling," zeide St. Clare, terwijl hij haar wilde doen bedaren; „maak je niet ongerust en spreek ook niet van sterven; dan zal ik alles doen, wat je maar wenscht."

„En beloof mij dan, lieve papa, dat Tom zijn vrijheid hebben zal, zoodra als . . ." Zij aarzelde eenige oogenblikken en vervolgde daarna op zachter toon, „als ik gestorven zal zijn."

„Ja, mijn beste, ik zal alles, alles ter wereld doen; - alles wat je van

mij vraagt."