is toegevoegd aan uw favorieten.

De hut van oom Tom

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kon verkrijgen. Zoo verlieten zij het huis en den tuin met het graf van Eva en keerden naar New-Orleans terug, en St. Clare snelde haastig door de straten en trachtte de leemte in zijn hart met gewoel en gedrulsch en bestendige afwisseling aan te vullen, en dengenen, die hem op straat of in het koffiehuis zagen, ontdekten van zijn verlies geen ander spoor dan het rouwfloers om zijn hoed; want hij sprak en glimlachte en las de nieuwspapieren, en men hoorde hem over de staakunde redeneeren en zich met algemeene zaken bemoeien - en wie kon het dan opmerken, dat al die uitwendige opgeruimdheid niets anders was dan de ijdele vermomming van een hart,

zoo duister en zoo stil als het graf?

„Mr. St. Clare is een zonderling mensch." zeide Marie op een klagenden toon'tot miss Ophelia. „Ik heb altijd gedacht, dat indien er iets ter wereld was, dat hij liefhad, dit onze dierbare, kleine Eva moest wezen; doch j schijnt ook haar al zeer gemakkelijk te vergeten. Ik kan hem er zelfs nooit

toe krijgen om over haar te spreken. ^

„Stille waters hebben diepe gronden, is men gewoon te zeggen, antwoordde miss Ophelia.

„O, geloof zulke dingen toch niet! dat zijn louter praatjes. Wanneer

de menschen gevoel hebben, dan toonen zij het, zij kunnen dit niet laten, maar het is waarlijk een groot ongeluk, zooveel gevoel te hebben. Ik zou het een zegen achten, indien ik St. Clares karaktei had. Mijn ge\ oei doodt mij .

„Waarlijk, missis, masser St. Clare begint zoo mager als een geraamte te worden. Zij zeggen, dat hij bijna nimmer eten wil," merkte Mammy aan. „Ik weet het, dat hij missis Eva niet vergeet; ik weet, dat niemand haar vergeten kan - het goede, lieve gezegende kind," vervolgde zij, zich

de oogen afwisschende. .. n

„Nu, hij heeft in allen gevalle niet het geringste medelijden met mij, zeide Marie; „hij heeft mij geen enkel woord van troost toegesproken, en hij moest toch weten, hoeveel inniger een moeder gevoelt, dan een man dit

mogelijk is."

Het hart kent zijn eigen bitterheid," sprak miss Ophelia ernstig. Dat is het juist wat ook ik geloof. Ik weet wat ik gevoel maar met niemand anders is dit het geval. Eva scheen mij te begrijpen, maar helaas, zij is niet meer." En Marie zonk bij die woorden in haar rustbank

weg en begon als een troostelooze te snikken.

Marie was een dier ongelukkige gestellen, in wier oogen dat, wat voor altijd verloren is gegaan, een waarde verkrijgt, die het vroeger, toen het in waarheid bestond, nooit bezat. Wat zij had en genoot, 'weid a ooi bij ge zien - was het niet meer onder haar bereik, dan wist zij het nooit genoeg

te verheffen.