is toegevoegd aan uw favorieten.

De hut van oom Tom

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„O, gekheid! Topsy moet de mijne wezen, opdat ik het recht heb, haar met "mij naar de Vrije Staten te nemen, en haar daar haar vrijheid te geven, opdat al mijn pogen en streven later niet blijke geheel nuttelooste

zijn geweest." .

„0, nicht, welk een schandelijk, goddeloos middel, om een goed doel

tG bereiken! — Ik k&n het niet goedkeuien.

, Waarlijk, ik wil ernstig met u spreken," zeide miss Ophelia. „Er is geen"mogelijkheid, om van dit meisje een Christelijk kind te maken tenzij ik haar van alle kansen en banden der slavernij verlos, en indien gij wezenlijk voornemens waart, om mij haar te schenken, dan moet gij mij daarvan door een giftbrief of eenig ander wettelijk bewijsstuk de verzekering ge\en.

„Welnu," verklaarde St. Clare, „ik zal het doen." En hij nam een courant en begon aandachtig te lezen.

„Maar ik moet het nu dadelijk hebben," zeide miss Ophelia.

„Waartoe toch die haast?" „

„Omdat alleen het heden de tijd is, over welken wij kunnen beschikken,

antwoordde miss Ophelia. „Komaan, hier zijn pen en inkt - schrijf den

giftbrief." _ , ,

St Clare was, evenals de meeste menschen van zijn karakter, een doo -

vijand van dat dadelijk handelen, en was dus in zich zeiven een weinig

verstoord over miss Ophelia's voortvarendheid.

„Nu. welke haast is er dan toch bij de zaak?" vroeg hij. „Kuntgij mij niet op mijn woord gelooven? Gij valt iemand zoo onverhoeds aan, dat men bijna zou meenen, dat gij les bij de Joden hebt genomen."

Ik moet zeker van mijn zaak wezen," zeide miss Ophelia. „Gij kun sterven of bankroet gaan, en dan zou Topsy weggevoerd en verkocht worden, in weerwil van alles wat ik daartegen deed.

„Waarlijk, gij zijt al zeer omzichtig! Nu, daar ik zie, dat ik in de handen van een dwingeland ben, blijft mij niets anders over dan mij daarnaar te schikken," zeide St. Clare, terwijl hij haastig den giftbrief schreef wat hij. daar hij zeer goed in de wetten bedreven was, zeer gemakkelijk kon doen; hij plaatste er zijn handteekening met sierlijke letters onder en vulde

het geheel met een breede, donkere streep. ^

„Zie daar dan, is dat dan nu geen zwart op wit. miss Vermont. vroeg

hij, haar het geteekende papier overhandigende.

„Maar, goede vriend," hernam miss Ophelia glimlachende, „moet het

ook niet door getuigen mede onderteekend worden?"

O waarlijk, ja! Hier," zeide hij, de deur van Marie's kamer openen e. „Marie, nicht heeft behoefte aan uw handteekening; wees dus zoo goed, uw naam daar neer te schrijven.