is toegevoegd aan uw favorieten.

Lambert Hadewart

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

om Waldemar in een open veldslag te verslaan, doch was van meening dat men slechts de keuze had tusschen twee dingen, öf een directe overgave, öf een belegering. Lambert was voor 'n open veldslag. „Ik voorzie een zekere nederlaag, Lambert, waar jij hoopt —"

„Toch niet, oom! Met frisschen moed aangepakt, is al menigeen gelukt, wat voor onmogelijk werd gehouden. En dan, wij trekken niet als de bonden, zonder wapenrusting die geharnaste heeren tegemoet. Ik ten minste vertrouw op mijn goeden maliënkolder, op mijn zwaard, op onze eerlijke zaak en op het amulet van mijn moeder."

„Alles goed en wel, Lambert! Maar naast geloof en vertrouwen moet je ook eenige kans hebben. Tegen jullie spreekt, dat alleen het fronsen van het voorhoofd van Anderdag zijn scharen zonder eenig gevaar doet manoeuvreeren. Jullie hebt daarentegen niet eens een aanvoerder."

„De oude drost zal zelf aan de spits gaan, dat weet u toch."

„Hij gaat vrijwillig den dood in, denk ik. Een flinke, dappere vent, maar geen gelijkwaardige tegenstander van Anderdag; hier vreest hij de zaak van zijn koning voor verloren en als diens stadhouder wil hij de schande van een weerlooze onderwerping niet overleven, 't Kan zijn dat hij op zijn manier goed denkt, hoewel ik 't anders opvat, en als Duitscher en koopman trouwens opvatten mag. Maar ter zake, tot het gevecht. Jullie zult in kleine afzonderlijke groepen tegen de Denen uitvallen, hun te lijf gaan, hun ook schade toebrengen — maar —"

„Nu, misschien gelukt 't ons door hun rijen te breken."

„Misschien! Maar genoeg, Lambert! Ik blijf vast binnen de muren, dat heb ik me eenmaal voorgenomen en daar blijf ik bij. Wil jij meedoen aan dien zwaren dans - ja, ja, je knikt, ik begrijp 't wel, — dan moet je 't zelf weten. Maar ik doe het niet, ook al omdat ik denk op die manier later jou zoowel als ons Lübecksch huis en de stad Wisby van het meeste nut te kunnen zijn. Lukt 't jullie — des te beter! Lukt 't niet — dan zal je de voorzichtigheid van je oom prijzen. Dezen keer geldt het spreekwoord: twee paarden, twee jukken!"

„Iedere Hadewart dan op zijn post!" riep Lambert.

„God zij met je, m'n jongen!" besloot de oudste.

Toen voor de tweede maal de zon na het gevecht bij M&sterby ter ruste ging, konden de mannen van Wisby de stralen der avondzon teruggekaatst zien worden door de helmen en schilden der Denen. Met zekerheid kon worden vastgesteld, dat de vijand de door muren