is toegevoegd aan uw favorieten.

Lambert Hadewart

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

binnen de vier muren of later voor den magistraat de quaestie af te handelen, maar de heethoofdige man had gezworen, dat hij alleen door de voordeur, welke nu op slot was zijn intocht zou houden. „Burgers van Genua!" riep hij, de armen ten hemel strekkend, .schreeuwt 't niet om wraak ? Moet een Genuees zich door een Duitscher, als is hij dan een vorst of een edelman, laten behandelen als een hond?"

„Och wat — edelman! Dat kennen we!" brulde een havenarbeider.

„Hij wilde zeker niet betalen?" bromde een ander.

„Dat doen ze geen van allen graag!" meende een derde.

Toen klonk het uit de menigte: „Sla toch de deur in en de vensters dan hebben we toegang genoeg!" — O wee! weer huiverde signor Angelo, dat wilde hij ook niet, want hij wist maar al te goed, dat zijn Genueesche landslui en medeburgers in zulke gevallen al te grondig plachten te handelen, aan de magistraat dacht hij evenmin als de anderen, dat lag niet in den aard van het volk.

Ten slotte — 't was al een aardig standje geworden — kwam men overeen de deur met breekijzers uit de hengsels te lichten en — wee den Duitschers, als ze zich met wapengeweld wilden verzetten. Toen op straat het tumult zoover was gestegen, verdween plotseling de Franciscaner monnik in den looppas om den naasten hoek.

Daar binnen hadden hertog Erich en Lambert Hadewart — broeder Anselmus wilde er zich nog niet in mengen — de eerste vroolijk, de tweede nog altijd erg verbaasd, het gedoe door een venster gadegeslagen. „'n Erbarmelijk zoodje, dat Italiaansche volkje," zei hertog Erich. „Waarachtig eigenlijk niet waard, dat je er het zwaard voor trekt!"

„U zult het toch niet zoover drijven, heer hertog!" zei Lambert.

„Waarachtig niet! Voor mijn part mogen ze de deur inslaan of uitbreken! Gooi ze een handjevol klein geld — zooals u weet ben ik op het oogenblik zonder — voor de voeten en de lui zijn in eens gekalmeerd, net als een brandingsgolf door een vat olie. Dan is 't genoeg en heeft signor Angelo zijn lesje beet."

Doch de afloop zou anders zijn. Hans Dreiling was een paar trappen gestegen en keek uit een trapvenster nieuwsgierig naar al dat kabaal op straat, want hij meende van hier boven over zijn heer te moeten waken. Toen ze nu eindelijk met breekijzers tegen de deur optrokken onder het veelstemmig gebrul van „Maledetti Tedeschi!" hield hij z'n uur voor gekomen en schreeuwde de beide woorden, welke hij