is toegevoegd aan uw favorieten.

Jacobus Koelman

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aldus gemakkelijk zou worden. Maar wien kwam dit ter oore! Den ouden tegenstander, Raadpensionaris Pikter de Huyijeut. Uit Holland terugkeerende, hoorde hij het, en meende hier «occasie gevonden te hebben, om zijn haat tegen het Ministerium, en zijn heerschzucht over de Kerk en leeraars, meer dan ooit voor dezen uit te drukken.» En het gevolg was, dat den '2:5 September eene Resolutie genomen werd, wier wederga in Nederland nooit is gevonden. Op den adem des winds verspreidde de inhoud dezer Resolutie zich door het gansche land. Meermalen werd zij gedrukt en herdrukt, en als iets bijzonders te Amsterdam in bijna alle straten te koop aangeboden en weken lang met. luider stemme uitgeroepen. En had die Resolutie alleen Koelman nog maar gegolden en getroffen, maar neen, fiolen van toorn werden uitgegoten over allerlei kerkelijke personen en dingen.

liet eerst kwamen de Ileeren Pots en van Deynsen aan de beurt.1) Aangaande hen werd goedgevonden hen voor den tijd van drie maanden te suspendeeren met verlies van traktement, zoo ordinair als extra-ordinair, hetwelk gedurende dien tijd aan de armen van Vlissingen zou worden gegeven, terwijl de Classis van Walcheren geordonneerd werd zorg te dragen, dat er te Vlissingen geregeld gepreekt werd. zonder dat voor die diensten iets betaald werd. Hoede Heeren predikanten zich ook verontschuldigden en zeiden het besluit van Ed.-Mog. van 21 Sept. 1074 niet te kennen, dat alles hielp niets en haalde de Classis van Walcheren nog een boos verwijt op den hals. Zij had moeten maken, dat die Resolutien zóó in de Acta geïnsereerd werden, dat ze leesbaar waren, en ook dat de predikanten ze kenden, lypisch zijn de woorden, waarmede Ds. Pots zijn collega overhaalde om Koelman ook in zijne beurt te laten optreden. O. a. zeide hij: «Koelman is een vreemde koe, maar als die op

') Idem, blz 17.