is toegevoegd aan uw favorieten.

Jacobus Koelman

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

O Wee! Hoe treft die slach! Met recht ontelbre treuren, By wien dien Dienaer Godts was van na by gekent, Of die d'uytnemendheit syns Dienstes was gewent, Een voordeel datter veel niet kon of mocht gebeuren.

Den vromen was hy lief, en Dierbaer allerwegen .

By yder seer begeert, sijn Dienst haer aengenaam, Verstaenlick, klaer, en net' tot Stichting seer bequaem Vol leven, Geest, en kracht: en wanneer sonder zegen?

Syn leven, en syn Leer geleken nae malkand'ren, Godt-vruchtig, en oprecht, Eenvoudigh, Stichtelijck, Verstandigh, trouw, bedaert, sigh felver steets gelijck , Geen storm, of buy, hoe groot' dee hem syn Cours verand'i

Geeu viever wast, hy socht geen Menschen te behagen, Ontsaeh haar toorn ook niet; en nochtans vriendelijck, Verlogent wonder veer in evgen ongelyk,

Dat kon hy nedrig, stil, in lijdsaamheyt verdragen.

Maar voor des Heeren saak, en 't intrest van de Kerken, Daar stont hy als een Rots; liet al het sijne daer Syn eere, goet, en rust, gemack en watter waar, Ook d'inge herten lust om openbaar te werken.

En wack're Wachter wast, die veler Zielen sochte, In onvermoeyde vlyt, door leeren, en Gebeen,

Een yder vond zyn deel, soo wiert' et woort gesneen, En 't tstichten door geschrift was meerder als men dochte.

Een wagen Israels, een Vader, Leeraer, Herder,

Een Bidder voor het Lant, een Pilaar voor de Kerk, Die voor de waerheyt, stont en uytquam voor dat werck, En in syns Heeren Dienst al verder ginck en verder:

En soo noch Jaren lanck de Kerck had mogen stichten,

Voor 't wagelende landt voorts in de bresse staen, Verhind'ren dat de Heer niet verder wech mocht gaen, En met sijn leven ook noch lang had mogen lichten.