is toegevoegd aan uw favorieten.

Het land mijner vaderen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

afzondering, en wie alleen wil zijn, moet in het veld gaan, óf in een hof, óf, bij tijden, als er niet gespijsd wordt of anderen daar vergaderd zijn, op het dak van een huis. Zoo nu ook Petrus; hij heeft behoefte aan afzondering; hij wil bidden; en juist op de heetste ure des daags kan hij op het dak alléén zijn. Dat anderen, van naburige platte daken, hem zien zullen als hij bidt, is geen bezwaar, want dat is naar de gewoonte des lands, ook nog tot op dezen dag.

Petrus wil bidden .... Doch, het is te verstaan hoe hij, vóór hij zijn hart en handen ten hemel verheft, vóór hij zijn knieën buigt, eerst, zij het voor een oogenblik, zijn gedachten laat gaan over hetgeen in de laatste weken en dagen geschied is:

Stefanus, de getuige van den naam des Heeren, was gesteenigd.... Een zware vervolging was uitgebroken over de gemeente te Jerusalem, die, hoe smartelijk en beproevend, nochtans déze vrucht

had gedragen, dat het Evangelie in wijder kring verkondigd werd

Ook in Samaria hadden velen het Woord aangenomen, en daarheen

was hij met Johannes gezonden om de gemeente te bevestigen

Toen was hij doorgetrokken, alom Christus predikende; en zoo was hij afgekomen te Lydda, waar „heiligen" waren; en daar was hij verwaardigd geworden om een groot teeken te verrichten, in den naam en tot eere van den Heere Jezus Christus.... Toen waren er twee mannen tot hem gekomen met de tijding, dat Tabitha, de dienende zuster te Joppe, gestorven was, en met het dringend verzoek, „dat hij toch niet toeven zou, maar onverwijld naar Joppe zou komen".... Toen was hij terstond met die twee boden medegegaan ; daar, langs dien weg was hij met hen afgekomen, en door die poort was hij de stad binnengetreden; door die woelige straten, hadden zij hem naar de woning van Tabitha geleid, en hem naar de „A 1 i j a", de opperkamer, gebracht, waar de gestorvene lag, reeds „gewasschen" ter begrafenis, omringd van luid klagende weduwen, die hem de kleederen toonden, die Tabitha gemaakt had.... Toen zou de ontslapene ten grave gedragen zijn.... Doch, de Geest Gods was vaardig over Petrus geworden, zoodat hij allen, die in de Alija waren, had uitgedreven, en hijzelf gedrongen werd om neder te

knielen en te bidden En toen, onder den drang des Geestes,

had hij zich gekeerd tot het lichaam en gezegd: „Tabitha, sta op" .... En toen.... had de gestorvene haar oogen geopend, „en