is toegevoegd aan uw favorieten.

Onder de vanen van vriend en vijand

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het geheel niet te weten komen, dat kon de stakkert gemakkelijk in groote verlegenheid brengen. Maar genoeg

daarvan. Wij moeten na aan ons zelf denken en over onze toekomst spreken. Vertel mij nu alles eens, je weet, dat ik de waarheid kan verdragen. Is ons lot reeds beslist? Heb jij je plan al klaar?"

Bob vouwde zijne handen, liet ze in den schoot rusten en keek treurig voor zich uit, verscheidene malen met het hoofd knikkend. Eindelijk zeide hij met een zucht: „Ja, Barbel,

het is beslist en het is treurig met ons gesteld ik

heb alles nog eens goed overdacht en overwogen, maar wij moeten scheiden." — —

„Scheiden!" klonk het dof van Barbara's lippen en het duurde eenigen tijd eer zij in staat was te vragen: „Spreek verder, Bob!"

„Toen ik indertijd met ons vroolijk koningskind het Kanaal overtrok, dacht ik er niet aan op welk een zware proef mijn trouw als kamerdienaar zou komen te staan. Ik kende jou immers nog niet, Barbel, en meende, dat gehoorzamen en verdragen niet moeilijk was. Dat moet ik nu anders leeren. De reis naar Praag is een uitgemaakte zaak, het afscheidsfeest wordt reeds gevierd en over een paar dagen zal de tocht een aanvang nemen. Nu, niemand zal kunnen zeggen, dat Bob Hampton van de goede dagen en jaren bij zijn meesteres voordeel heeft getrokken, maar dat hij, toen de tijden ernstiger werden, enkel op zijn eigen welzijn was bedacht."

„En kan het dan niet worden geschikt, dat ik met je mee ga? Al mag het met deze koningsgeschiedenis ook niet alles zoo glad van stapel gaan, je weet, dat ik mij overal zal kunnen schikken."

„Het zal niet gaan, Barbel! Mijn kleine vorstin heeft den wensch uitgesproken tegenover mij, dat zij jou hier wil achter laten om haar zilverschat mee te helpen bewaken. Wat bekommert een koningskind zich er om — — tenminste mijn koningskind, of zulk een plan haar ouden dienaar pijn doet? En het is eigenlijk maar drukte voor niets met dien schat,