is toegevoegd aan uw favorieten.

Onder de vanen van vriend en vijand

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

•Ja» j'j bent het, in de stem kan ik mij niet vergissen." Eu Barbara omarinde hem en kuste hem herhaaldelijk. „Hemelsche goedheid, welk een vreugde na zooveel ellende!" vervolgde zij, „ik heb mijn Bob weer hier in ons goede Heidelberg! Jongens, komt eens hier en geeft Bob de hand. Vrouwe Agnes, hier is mijn beste Bob terug! O, ik kon heel Heidelberg bij elkaar roepen om mijn besten Bob te verwelkomen!"

„Goed dat ik terstond aan je oproeping voldoe!" hoorde men een stem in de deur en Heer Sigismund trad naar binnen.

„Vader, vader!" juichten de jongens en lieten Bob in den steek om hun vader tegemoet te snellen.

//En ga nu eens zitten, Bob!" riep Barbara, „geef je hoed maar hier . . . die ziet er sjofel uit . . . zoo, hier is een stoel en begin nu maar te vertellen!"

Een weemoedig lachje verscheen om de lippen van Bob. „Hoe is het, Barbel, je bent achteruit gegaan. Vroeger zou je in de eerste plaats hebben gevraagd, waarop je een reiziger kondt onthalen!"

„Hemelsche goedheid, Bob, je hebt honger?"

//Ik ben het laatste jaar nog wel eens hongeriger geweest dan nu en moest er mij in schikken; maar werkelijk, mijn tong kleeft tegen mijn verhemelte en mijn maag knort, ik heb zonder ophouden zes uur achtereen op een draf geloopen en de zon heeft mij warm gemaakt. Een beker wijn, een stukje brood" . . .

„Arme man! Heb maar een oogenblik geduld!" En Barbara verliet haastig de kamer. Heer Sigismund en Vrouwe Agnes vielen den man niet met vragen lastig, maar lieten hem uitrusten, de jongens echter leunden aan weerskanten tegen hem aan keken hem verwonderd in zijn gebaard gelaat en konden hun nieuwsgierigheid niet bedwingen.

„Dus jij bent werkelijk Bob, Barbel's man ?" begon Winfried, „zij heeft ons veel van je verteld, maar ik zou je niet hebben herkend, want Barbel sprak altijd van een jas met blinkende knoopen."

„Heb je onze prinsen gezien?" vroeg Berthold nu op zijn Onder de Vanen van Vriend en Vijand. 3