is toegevoegd aan uw favorieten.

Onder de vanen van vriend en vijand

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en zal alleen blijven tot aan mijn einde. Wat is er veranderd? Ik heb hier met mijn verdriet en in de eenzaamheid gezeten, toen er vrede en vreugde in den lande was, meen je, dat mij dit toen beter beviel dan nu? Zal ik heden toegeven en daardoor mijzelf verklaren voor een ouden dwaas en stijfkop, die acht jaar lang als een oud wijf in haar pruilhoekje zat? Niet in kinderachtigen trots, maar in vaderlijken ernst heb ik gehandeld, wat ik heb gedaan, geschiedde terwille van den godsdienst, terwille van de onomstootelijke grondbeginselen van mijn leven. Mijn hart heeft gebloed, maar ik ben standvastig gebleven. Dit zij genoeg. Wat heeft de Pfalz, de geheele wereld met mijn familiesmart te maken? Vijanden vrees ik nu minder dan ooit, nooit heb ik minder angst voor mijn einde gehad. Je kende je vader, je hebt gekozen. Klaag mij nimmer aan! Het tafellaken blijft tusschen ons in tweeën gesnedsn l"

//Wat u zegt vader is slechts gedeeltelijk waar! Uw woorden kunnen geen stand houden voor een warm hart. Moge de hemel tusschen ons onze scheidsrechter zijn. Ik heb u verdriet gedaan, toeu ik u gehoorzaamheid weigerde, ten derden male reik ik u mijn hand en smeek u om vergiffenis."

„Je hebt roof gepleegd aan het vaderhart. Nu nadat je in veiligheid hebt gebracht waarna je zin stond is het gemakkelijk van berouw te spreken."

c/Ik lieg nooit en beken, dat ik geen spoor van berouw gevoel; moest ik wederom handelen als voor jaren, het zou op dezelfde wijze zijn."

//Waartoe dan die vergeefsche woorden? Wij hebben afgedaan met elkander!"

//Is dat uw laatste woord?" . . .

//Ja, dat is het?"

//Komt, kinderen, dan keeren wij naar moeder terug!"

Toen Barbara aan den avond van dienzelfden dag de jongens naar bed bracht, sloeg Agnes de armen om den hals van haar man en weende bittere tranen.