is toegevoegd aan uw favorieten.

Onder de vanen van vriend en vijand

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het kind uit; aan de uitdrukking zijner oogen kan men zien dat hij dit tooneel zijn leven lang niet zal vergeten. //Wie heeft het gedaan? Wie heeft het bevolen?"

//Eigenlijk Tilly!"

,/Ed trillend klinkt het van de lippen van den knaap: //Tilly! . . ." Dien naam kan hij nooit weer vergeten.

Als Agnes weer bij komt is haar gelaat even wit als dat van den doode. Wezenloos is de blik harer oogen. Toch trekt zij eigenhandig een bankje in de buurt van het lijk, gaat hierop zitten, laat haar gelaat in hare handen rusten en kijkt den doode onafgebroken in het gelaat. Als Barbara haar wil toespreken, maakt zij een afwerende beweging met haar hand en mompelt bijna onverstaanbaar: //Zijn einde is het begin van het einde voor ons allen, de wortel is verdord, hoe zullen de takken nu leven?"

//Moeke!" smeekt Winfried gedrukt, «kijk ons toch eens aan, wij hebben geen kwaad gedaan."

//Kwaad? Je vader deed nooit kwaad en ik kan hem toch nooit meer aankijken."

En nu Berthold op zijn beurt: //Moeke, ik zal vader wreken aan zijn vijand !"

En hij schudde haar aan haar arm om hare opmerkzaamheid te trekken.

//Arm, zwak stumpertje!" klonk haar antwoord.

//Maar moeke, ik wil groot en sterk worden!"

Toen het donker begon te worden wilde Barbara de jongens naar bed brengen, maar zij wilden moeder en vader niet alleen laten. Toen sleepte de goede vrouw de bedjes van de kinderen de huiskamer binnen en nu lieten de jongens zich gewillig naar bed brengen.

Reeds kwam de eerste plunderende bende de trap op. Zij stelden zich tevreden op Barbara's verzoek met de andere kamers. De nacht bracht rust over de rampzalige stad. Maar toen de dag aanbrak en de jongens hun ontbijt begeerden en Barbara wilde beproeven in de buurt een weinig brood en melk te krijgen, vond zij tot haar groote verbazing twee