is toegevoegd aan uw favorieten.

Onder de vanen van vriend en vijand

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

brengen, maar de invallende duisternis en een stroomende regen maakten dit ondoenlijk. Bernhard hield het den geheelen nacht vol op den duur gekochten berg, moest echter den volgenden morgen op bevel van den koning naar de vlakte terugkeeren.

,/Ik wilde," mompelde Valentijn, terwijl hij achter Berthold aan naar het dal draafde, //dat Wallenstein en ik gisteren in het gras hadden moeten bijteu. Zoo! Dat is van mijn hart!"

Na deu heeten onbeslist gebleven strijd trok Wallenstein naar het Noorden, Gustaaf Adolf naar het Zuiden. De laatste wilde trachten te beletten, dat een machtig leger als dat van Wallenstein hem en zijn leger afsneed van de Oostzee.

Over Frankfort trok hij nu naar Leipzig door Thüringen. Hertog Bernhard zag tot zijn groote vreugde zijn land terug, waar zijne broeders voor hein regeerden en Berthold en Valentijn verheugden zich op een bezoek aan Nautnburg.

Feestelijk was de stad getooid, toen de troepen de poort van de oude bisschopsstad binnentrokken. Muziek haalde hen in, gejubel klonk hen tegen uit alle straten en huizen. Bernhard van Saksen had Berthold de keuze gelaten of hij aan zijn zijde of aan het hoofd van zijn eigen vendel de stad wilde binnenrijden en Berthold had aan het laatste de voorkeur gegeven. Hij moest met zijn getrouwen Valentijn tezamen zijn intocht houden in de stad.

Eu als hij het huis van zijn grootvader voorbijtrekt, groet hij plechtig met den degen, de oude heer staat aan het venster. En voor het huis ziet hij de geheele familie Lobedanz staan. Just als oud soldaat in een militaire houding en meester Martinus zwaaiend met zijn baret. De mooie, kleine Ida krijgt een kleur van vreugde en Hermine Hanneberger naast haar pleegmoeder, vrouw Lobedanz, roept luide: „Welkom!"

Kapitein Steinach monstert zijn vendel op de markt, deelt de noodige bevelen uit voor inkwartiering, waarna hij eindelijk met Valentijn vrij is. De afstand tot aan het huis van