is toegevoegd aan uw favorieten.

Onder de vanen van vriend en vijand

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ophangen en morgen schreeuwen wij het luide uit door liet geheele kamp."

//Bravo kameraad! Ik denk er eveneens over, je gezondheid !"

"Hé daar, jongen, l" riep een derde „breng nog eeus een kan van ditzelfde fijne wijntje. Schrijf maar op V'

„Weg met de laatste duiten! Morgen krijgen wij vonkelnieuwe !"

Zoo raasde men door elkander en kwam met de beraadslagingen niets verder, ondanks alle moeite van Pfuel.

//Laten zij zich de koppen maar eerst eens wat verhitten, dat gaat het naderhand des te vlotter," merkte Mitzlav lachend op.

Nauwelijks had hij dit gezegd of bij den ingang ging het rumoer over in een helsch spektakel en het volgend oogenblik verscheen Berthold in de deur zich met zijne krachtige ellebogen ruim baan makend. De schildwachten had hij eenvoudig overhoop geloopen en nu stond hij midden in de verbaasde vergadering. Daar voelde hij een stoot in zijn linkerborst . . . een van de driftigste officieren had hem een stoot met een dolk gegeven, de kling gleed echter af op het kettinghemd zonder hem te kwetsen. Hij wreef, den dader lachend aankijkend, met zijn hand over de plek, kruiste vervolgens zijn armen over de borst en keek kalm de opgewonden aanwezigen aan, die voor een oogenblik sprakeloos van verbazing waren over zijn brutaliteit.

Maar niet lang duurde het of zwaarden en dolken vlogen uit de schede, pistolen werden reeds op hem gericht. „Verraad ! een spion! weg met hem!" schreeuwde alles door elkander.

Berthold bewoog zich niet, wendde zijn oogen niet af van de woedende schare. Blootshoofd, zonder eenig wapen, nog met gekruiste armen stond hij tegenover de gewapenden. Dat was zijn redding. Men kon een weerlooze toch niet lafhartig vermoorden.

„Goeden avond, kameraden! begon Berthold zoo kalm moge-