is toegevoegd aan uw favorieten.

Onder de vanen van vriend en vijand

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eene luFdt: Biirbel, voor jou is er toch niets heerlijkers denkbaar dan dat jonker Winfried zoolang onder je dak blijft, als het hein behaagt. Maar het andere zegt vermanend: Een Landschad Von Steinach heeft slechts drie woonplaatsen te kiezen: Dilsberg, het Heidelberger Slot of in den zadel."

«rHeb je het gehoord? En vergeet ook niet, dat je je lot in handen houdt, je kunt op zeker dag zeer onzacht worden wakker geschud door de Zweden of de keizerlijken. De oorlog is nog niet ten einde."

,/Pijnig mij niet langer! Jullie meent het best met mij, maar mijn hart is nog krank. Wij liggen hier tamelijk afgelegen, mocht mijn schuilplaats toch nog worden gevonden ... nu dan geschiede wat wil."

vNu genoeg dan, Winfried, ik wil die paar uren, die wij tesamen zijn, niet bederven door er langer op aan te dringen. \Y aar en wanneer je mij moogt noodig hebben zal ik je helpen."

Den volgenden morgen waren Berthold en Valentijn reeds vroeg in den zadel om met het vendel tijdig Heidelberg te bereiken. Winfried vergezelde hen tot aan de plaats, waar vader en grootvader begraven lagen. Aan de graven drukten de broeders elkander de hand en Berthold zei de: „Wij zijn de laatste Steinach's, Winfried. Tot aan onzen laatsten ademtocht houden wij ons aan elkander. . . . Vaarwel!"

Winfried keerde terug en Berthold gaf zijn paard de sporen. Op den Dilsberg wijzend fluisterde hij Valentijn toe: „Die daar moet toch eenmaal onze erfenis worden!"

„Is dan in dit erbarmelijke rattennest alles gevlucht en uitgeplunderd, dat men geen christenmensch meer te zien krijgt? Een stuk brood en een slok wijn verlangen wij. Laat ons niet te lang wachten, het is jullie ongeluk als ik ongeduldig word." En tegelijkertijd werd er zoo luidruchtig geklopt op <ie deur van Barbara's huisje, dat het niet veel scheelde of de deur werd ingebeukt.

Barbara was juist bezig met de bereiding van het een-