Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

onaangenaam werk, telkens maai'weer het/elfde ontkennend antwoord te moeten geven aan wiesmeekenom hulp. en liulp zoo broodnoodig is. En bad de kleinheid der ruimte nu nog maar geen bezwaar opgeleverd voor de verpleging van degenen, <lie dan toch binnen haar eene plaats hadden mogen vinden! Maar men ondervond al spoedig, wat het zeggen wil met epileptischen te doen te hebben gekregen, ook al heeft men er maai weinigen van bij elkaar! Wel bedoelde men alleen dezulken op te nemen, van wie men zich vooraf verzekerd had dat hare aanwezigheid voor anderen niet gevaarlijk of ook nadeelig zou zijn. Eene medische verklaring, de invulling van een reeks vragen door een geneesheer, werd geeischt vóór in de opneming van een patiënt werd bewilligd, doch die maatregel bleek weinig afdoende te zijn. In meer dan één geval werd geene volledige opgave verstrekt en was de beantwoording der gestelde vragen alles behalve nauwkeurig. Als men dan meende de patiënte wel te kunnen opnemen, dan bleef die opneming niet zonder onwenschelijke gevolgen. De hoofdoorzaak school echter, ja, zeker ook wel in het ongewone voor de verzorgsters van den omgang niet epileptischen, maar toch voornamelijk in de meer dan beperkte ruimte. Allen waren voortdurend met elkaar in één buiskamer; allen zaten aan dezelfde tafel, en wie nu weet hoe lastig, prikkelbaar epileptischen zijn, begrijpt terstond dat dit noodzakelijk met elkaar zijn in een niet ruim vertrek meermalen tot heitige tooneelen aanleiding gaf, en dat verwijdering van de eene oi andere verpleegde om reden van verregaande kwaadaardigheid, onhandelbaarheid en diepe karakterontaarding, niet kon uitblijven. Hoezeer het ook leed deed daartoe te moeten overgaan, men was wel genoodzaakt er toe te besluiten, ten einde rust en vrede te kunnen handhaven

Sluiten