Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet meer kon afgezonderd blijven. Die vertrekken moesten telkens als er godsdienstoefening zou zijn. ontruimd en voor den dienst in orde gebracht, en ria de godsdienstoefening onmiddelijk weer in gezelschapsof eetzaal omgezet worden. Dat was meer dan tien jaren lang zoo voortgegaan, maar nooit zonder dat de bezwaren daarvan telkens zijn gevoeld, en ook geklaagd was over: 1°. het onstichtelijke van het rumoer, dat het verplaatsen van stoelen, banken, tafels, dadelijk

nadat het Amen was uitgesproken, met zich bracht, en 2o. het nadeel dat voortvloeide voor die artikelen zelf, door dat gedurig zoo snel mogelijk verplaatsen en op elkaar stapelen van deze voorwerpen. Langzamerhand echter ontstond nog iets anders, en daarvoor moesten wij wel zwichten. Bij elke samenkomst stuitte men op gebrek aan ruimte, liet aantal mensclien was aldoor meer geworden, men kon ze niet allen behoorlijk meer plaatsen, en zoo telkens er een toeval plaats had, wist men haast niet hoe tusschen al die op elkaar gepakte menschen liulp te verleenen. Bovendien, wat was het vaak benauwd in zulk een

volgepropte zaal!

Er moest dus aan het bouwen van een zoolang begeerde Kapel worden gedacht. Den '27™ Nov. 1899 was een plan voor zulk een gebouw ontworpen. De prijs werd te lioog geoordeeld en er kwam weer uitstel. Dit" uitstel had echter eene goede zijde. Nu toch kon een ander denkbeeld rijpen, n.1. van minder het begrip „kapel", dan wel „lokaal" op den voorgrond te zetten. Men had toch niet alleen beboette aan een plaats, speciaal voor godsdienstoefeningen bestemd; men moest een gebouw hebben, waar elke algemeene bijeenkomst kon gehouden worden, gezellige avonden, feestelijke bijeenkomsten ook. Aangenomen werd dus, het was op II Dec. 1899, dat er een lokaal zou worden

Sluiten