Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De eenvoudigste en meest doeltreffende weg, dien men kon inslaan, was de aankomelingen tijdelijk te Bielefeld te plaatsen. Daar zouden zij aan den omgang met toevallijders gewennen en met de eischen der verpleging vertrouwd raken. In 1885 gingen er dan ook 3 van onze jongelingen, de eerste broeders, heen om er een luilf jaar te blijven en te werken. Helaas! de proef slaagde niet bijzonder. Of het was van wege de Duitsche manieren, anders dan de onze, of omdat het daar alles reeds zoo groot was en bij ons nog zoo klein, of omdat het verblijf aldaar te kort was, en onze jonge mannen de Duitsche taal niet machtig waren, hoe dat ook zij, men was over de resultaten van dat verblijf in Bielefeld, waarvan men eerst veel verwachtte, niet tevreden, en men zag er van af, anderen er heen te zenden. Dan zou licht eene voorbereiding ergens hier te lande, zij het dan ook al niet volstrekt een Zenuwinrichting, meer vrucht dragen.

De Geneesheer-Directeur van het „Buitengasthuis" te Amsterdam, Dr. J. van Deventer Sz., verklaarde zich bereid van onze proefbroeders tijdelijk als verplegers aan te stellen, waardoor zij dan ook gelegenheid zouden krijgen den cursus in ziekenverpleging, die aldaar gegeven werd, te volgen. Den len Nov. •1885 ging de eerste daarheen, en toen hij een jaar daarna terugkeerde, gingen er twee heen. Hier kwamen zij van zelf in aanraking met allerlei zieken, genoten theoretisch en practisch onderwijs, en konden aan het einde van het jaar examen in ziekenverpleging afleggen voor de Examen-Commissie van de Vereeniging „Het Witte Kruis." Deze wijze van opleiding is sedert niet afgebroken. Ook nadat Dr. J. Kuiper als GeneesheerDirecteur den heer Dr. van Deventer vervangen had, werden onze proefbroeders gewild, en jaarlijks gingen er twee, later 8 a 4 hunner voor een jaar naar de

Sluiten