Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dan ook wel terdege bedoeld onze patiënten onder een medische behandeling te brengen, die met het oog op hun toestand het heilzaamst kon geacht worden en, zoo mogelijk, tot genezing zou leiden. In de Statuten der Vereeniging echter wordt als het doel, dat onze Vereeniging zich stelt, niet anders genoemd dan het „verplegen" van lijdenden aan vallende ziekte. En nog altijd zien wij daarin bewijs van goed inzicht. Men wist wel dat de epilepsie behoort tot de droevige ziekten, van welke velen, om het maar ronduit te zeggen, niet genezen. En in dien geest zal men zich destijds wel zeer sterk hebben uitgelaten. Men kan dat ook wel opmaken uit de bewoordingen van een lied aan „Sarepta" van Ds. P. J. Moeton (7 Juni 1888), volgens wien onze patiënten zijn „kranken, voor wier leed geen medicijn genezing brengt, de kunst geen uitkomst weet." Daarom, wijl men teleurstellingen wilde voorkomen, zoo bij de patiënten zelve als bij hen, die ons hunne kranken zouden toevertrouwen, wilde men zich ook wachten voor groote beloften.

Maar daarom konden wij dan ook zonder aarzelen in onze rapporten verklaren dat de resultaten van ons werk niet schitterend zijn.

Toch hebben die rapporten nooit voedsel kunnen geven aan de meening van velen, dat aan toevallijders „toch niets te doen" is. Neen, de vooruitzichten voor zulke kranken, wanneer zij eene deskundige behandeling en doelmatige verpleging genieten mogen, zijn niet volkomen hopeloos. „Niets aan te doen", dat mag men zelfs niet zeggen van de meest ongelukkigen, wier ziekte hopeloos schijnt, wier verstand en wier geheele persoonlijkheid zeer ernstig onder de ziekte geleden hebben. Men stelle eenvoudig vertrouwen in de zorg, die aan hen wordt besteed. Doch een zoodanige zorg is dan ook bepaald noodig, en met het

u

Sluiten