Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voortduren buiten de Inrichting, hoe meer kans er is dat de gevreesde aanvallen weer zullen terugkeeren.

Die treurige kans is nog veel grooter, wanneer, gelijk herhaaldelijk geschied is, de patiënt voorbarig en zonder goedkeuring van den medicus, uit onze Inrichting wordt weggenomen. Soms is het moeilijke of onmogelijke van de verpleeggelden by elkaar te krijgen, er de oorzaak van. En dat is een jammerlijke oorzaak. Maar soms ook is het niet anders dan een zwak en onverstandig toegeven aan den wensch, den drang van den patiënt zelf, die zijn eigen belang niet begrijpt, maar waarvoor men gevoeliger blijkt dan voor alle goede raadgevingen onzerzijds. Het gevolg hiervan is dan ook in vele gevallen dat men het geld, met veel moeite bijeengebracht en gedurende eenigen tijd aan de verpleging ten koste gelegd, als verspild kan beschouwen, en de toevallen zelfs in heviger mate terugkeeren.

De moeilijkheid voor hen, die onze Inrichting hebben verlaten, om zich in de maatschappij een plaats te veroveren en in eigen onderhoud te voorzien, draagt ook al niet tot het tegenhouden van de aanvallen bij. Men is in den regel toch min of meer angstig voor mensehen, die eens aan toevallen hebben geleden, men durft het met hen niet wagen, ot ze zijn hetzij physisch hetzij intellectueel, niet geschikt voor eene betrekking, als waarnaar ze mededingen. Dit laat echter niet na nadeelig op hen in te werken. Zij voelen zich na herhaalde teleurstellingen als met lamheid geslagen, komen öf tot opgewonden of tot sombere buien, en eer iemand het nog vermoedt, daar liggen ze weer in een toeval, en al de vroeger doorgestane ellende is

er op nieuw.

En_wat eindelijk ook als een oorzaak kan genoemd

worden dat onze resultaten minder groot zijn is, dat

Sluiten