Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

richters. Maar door hun toetreden kunnen zij geacht worden hun instemming te hebben betuigd. Zij worden mede hiervoor verantwoordelijk. Aan den anderen kant verkrijgen zij daardoor medezeggenschap in den gang van zaken en deelen zij in het recht van toezicht r) met de andere vennooten.

In de praktijk is dit toezicht lastig uit te oefenen, vooral wanneer het aantal vennooten groot is. Eenstemmigheid is moeilijk te verkrijgen, daarom bepalen de statuten gewoonlijk, dat een meerderheid in een algemeene vergadering voldoende is om in gewone gevallen geldige besluiten te nemen. Maar een samenkomen en het samenroepen eener algemeene vergadering levert al vele bezwaren op. De invloed van vennooten op een onderneming dus vermindert naar mate de aandeelen zich in veler handen bevinden.

Vennooten trachten hieraan meestal voor een groot deel tegemoet te komen door aan een commissie uit hun midden, een college van commissarissen, zekere bevoegdheden te delegeeren gewoonlijk betreffende het toezicht op den dagelijkschen gang van zaken2). Deze commissarissen worden vaak uit de groote aandeelhouders gekozen, omdat men dan meer waarborgen verkrijgt voor een goed toezicht, wijl hun eigenbelang in niet geringe mate bij de zaak

') In de oude eompagniën der 17de en 18de eeuw was dit nog geen algemeen erkend recht van eiken aandeelhouder. De kleine participanten mochten niets anders doen dan liet risico dragen zonder meer. Aan de grooten werd wel eens de positie toegekend thans door de commissarissen ingenomen, terwijl tevens meestal uitsluitend uit hen de bewindhebbers mochten worden gekozen.

2) In Engeland is dit het work der „directors". Van hen zegt A. Marshall ,,Principles of economics" London, 1891, Deel I blz. 360:

6*

Sluiten