Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

king, maar evenzeer voor den koop bij voorbeeld. Kwam dezo laatste oorspronkelijk niet eerder tot stand dan door de onmiddellijke levering, gepaard gaande met gelijktijdige betaling, ook van schenking was, indien zij plaats greep door een afstand geen sprake, voordat die / afstand een feitelijke was geworden, d. w. z. voordat werkelijk was afgestaan met het opzet om eene schenking in het leven te roepen 1) Daar kwam nog bij, dat een afstand, waartoe men gedwongen zoude kunnen worden, wanneer men beloofd had te zullen schenken, min of meer in strijd geacht kan worden met het karakter eener vrijgevigheid. „Donner et retenir ne vaut" was dus de regel. Zoo had de schenking naar haren aard een zakelijk karakter; door de daad alleen kon zij zich uiten. De enkele overeenkomst waarbij men zich verbond om te geven, was oorspronkelijk nog geen schenking, doch gold slechts als ^ een belofte tot schenking, zoodat daaraan nog geen rechtsdwang kon worden ontleend; door de werkelijke afstand der geschonken zaak greep eerst de schenking plaats.

Aldus was aanvankelijk de toestand in het oude Fransche costumiere recht. Algemeen eischte men voor schenking eene feitelijke traditie, welke bovendien gepaard moest gaan met tal van solemneele formaliteiten, zooals trouwens ook het geval was bij zeer vele andere rechtshandelingen, o. a. bij koop en verkoop. Vielen bij deze laatste die

') Men raadplege voor de historische ontwikkeling der schenking het Proefschrift van Prof. Segers: „Donner et retenir ne vaut", waaruit hier voornamelijk is geput.

2

Sluiten