Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de tradition feinte bleef zij nog gehandhaafd, gehecht als men nu eenmaal was aan een waarneembare overdracht. Doch ook hier vermocht de „vesture" zich ten slotte niet staande te houden tegen den wassenden invloed van het Romeinsche recht. Jure Romano was de schenking van waarde door het enkel voorbehoud van het recht van vruchtgebruik, zonder dat reëele traditie had plaats gehad, blijkens de uitspraak der keizers Honorius en Theodosius in 1. '28 C. 8. 54.: „Quisquis rem aliquam

„donando usumfructum eius retinuerit, etiam si

„stipulatus non fuerit, eam continuo tradidisse credatur, „nee quid amplius requiratur, quo magis videatur facta „traditio, sed omnimodo idem sit in his causis usumfruc,,tum retinere, quod tradere".

Zoo lezen we dan o. a. bij Pothirr in zijn Coutume d'Orléans: „La Coutume n'exige pas néanmoins une tra„dition réelle: la rétention d'usufruit que le donateur

„fait des choses données sont autant de tradition s

„feintes, qui suffisent pour la perfection de la donation".

Had alzoo de Romeinsch-rechtelijke leer ingang gevonden , niettemin bleef men nog steeds voor de schenking eischen: tradition réelle of feinte; een actie uit de bloote overeenkomst, waarbij de schenker zich had verbonden, kende men den begiftigde nog niet toe. Zoo zegt la Thaumassikke , Coutume de Lorris: „La tradition réelle „ou la feinte par rétention d'usufruit, par constitution „ou précaire est absolument requise a cause de la règle „donner et retenir ne vaut".

Sluiten