is toegevoegd aan uw favorieten.

Schenking

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„voldoen, en beschouwt het als een werkelijke verbetering ,,van het Fransche regt, dat men de beide stollen van „elkander heeft afgescheiden en alzoo niet heeft verward „de regten in eene zaak (jui'a in re), waaronder het „erfgenamenregt behoort met de personeele regten uit een „kon tra kt voortvloeiende".

Zoo ziet dus ook onze wet in de schenking niet langer een „modus acquisitionis"; zij spreekt het uitdrukkelijk uit: de schenking is eene overeenkomst, al blijft de verdere redactie zich zelve niet getrouw door te spreken van den schenker, die eenig goed afstaat.

Trouwens, de opvatting, welke de verbintenis om te schenken erkende, was ook geheel in overeenstemming met de Oud-Vaderlandsche leer. In dien geest spreken althans de Groot, die schenking omschrijft als een belofte, waardoor de schenker zich verbindt; Voet volgens wien schenking is een „rei datio vel promissio en Huber, die tweëerlei manieren onderscheidt, waarop de schenking onder de levenden kan geschieden: „door bloote over„eenkomste ende door saeksleveringe".

Mr. Liboubel evenwel in zijn reeds meer genoemd Proefschrift leest in dit art. de omschrijving der schenking middels reëele overdracht en antwoordt op de bewering van Prof'. Fkuin — dat onze wetgever gedachtenloos moet hebben overgeschreven uit den Code Civil, aangezien uit het oog werd verloren, dat onze wet een andere wijze van eigendomsovergang kent dan de Fransche, dat de redeneering van den Hoogleeraar „meer toevallig sluit,