Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

welke langzamerhand eene verzachting in gevolgen en vormen der onderscheidene rechtshandelingen tot een gebiedende noodzakelijkheid hadden gemaakt. Vandaar, dat eerst in latere jaren de erkenning der natuurlijke verbintenis wordt aangetroffen.

Gaat men het oude Fransche costumiere recht 11a, dan vindt men gesproken van de ,,obligation naturelle". Het treft evenwel, dat het eigenlijke karakter dier verbintenis, welke haar bestaan dankte aan eene concessie van het strenge civiele recht, nooit volkomen wordt ingezien. Nooit wordt in dit verband van het bestaan van een rechtsplicht gewaagd, doch steeds worden de fides humana, de conscientie en het eergevoel als de ware grondslagen der verbintenis aangenomen, welke slechts dan rechtens werd erkend, wanneer de schuldenaar vrijwillig aan zijne verplichtingen had voldaan.

Zoo leest men althans bij Pothier •): „Un appelle „obligation naturelle oelle qui, dans le for de l'honneur „et de la conscience, oblige celui, qui Ta contractée a „raccomplissement de ce qui y est contenu". Pothiek verstond er dus blijkbaar een zuiver zedelijke verplichting onder.

Ook bij de tot-stand-koming van den Code Civil werd naar aanleiding der natuurlijke verbintenis gewaagd van „la foi intime" als „le premier lien de la société", van „la conscience" als „le fondement de toute obligation

') Traité des Obl. § 178.

Sluiten