Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

godsdienstig leven. De oude naam Jahwe, die met het ontstaan en de lotgevallen van het volk onafscheidelijk samenhangt, komt dan ook in deze litteratuur niet voor. In plaats daarvan gebruikt men de algemeene godsnamen: Elohim, El, Adonai en Eljön. 't Is niet Jahwe, de God Israels, dien zij prediken; maar Elohim, den God van hemel en aarde.

Is het niet, alsof de Joodsche geest hier aan zich zeiven ontrouw is geworden ? De Joodsche godsdienst is bij uitstek particularistisch, en is gegrond op de heilsfeiten in het rijke verleden; de godsdienst van de Wijzen is universalistisch en heeft het contact met het verleden verbroken.

Hoe dit te verklaren ?

Oppervlakkig beschouwd, schijnt Fr.'s redeneering heel aannemelijk. Het laat zich denken, dat de Joden onder beademing van den vrijen Griekschen Geest hun bekrompen nationaal particularisme hebben afge legd. Maar dit is niet meer dan een' denkbaarheid, een' hypothese, die alleen in abstracto is te handhaven. Immers, indien de Grieksche filosofie dezen verruimenden invloed had uitgeoefend, dan moest dat in de hoogste rnate het geval zijn bij de Joden in de diaspora, die den nieuwen geest zoo sterk op zich lieten inwerken, dat de duidelijkste sporen van den vreemden invloed overal zichtbaar zijn. Maar hunne geschriften ademen juist een nationaal-particularistischen geest. Deze Hellenisten zijn trots op het verleden van hun volk ; Israels geschiedenis is voor hen heilige geschie-

Sluiten