Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wonder geworden. Op de aarde zelve, in de gevallen, zondige, gepijnigde menschheid, scheen de eigene liefde destijds bankroet en dood te zijn. Uit een mystiek blauw, aan gene zijde van al het werkelijke en bekende, moest zij eerst weder opnieuw naar beneden gedaald zijn, — in tegenstelling van de natuur en met omkeering van haar innerlijkste leven. Geen band destijds tusschen hier en ginds; de natuurlijke ontwikkeling beteekende : zonde en verval en alleen in dat mystieke, van de wereld vervreemde, schemerblauw was al het licht vereenigd.

Tweeduizend jaren zijn straks echter weder voorbijgegaan

— sinds dien tijd'! En in den jongen, vurigen geest van de menschheid, die opwaarts streeft, — onderzoek, — kennis,

— het voorgevoel en het aangrijpen van de oude wereld der werkelijkheid als een nieuw bezit, — ontwaakt voor het eerst met volle kracht het bewustzijn van eene wereld zonder voorhangsel, zonder scheuring, zonder mystieke tweeslachtigheid.

Zie naar het witte kerkje daarginds tusschen de zwarte cypressen. Dat is het verledene, dat zich nog voortzet tot in onzen tijd. In het geelachtige torentje met den kleinen koepel hangt eene klok, die groen is van ouderdom : hare klanken spreken van de liefde, die niet van deze wereld is. Maar zie eens scherper toe.

Het kruis, dat zich van den koepel in het onbegrensde, wonderbare blauw verheft, loopt van boven in eene lange, verdachte punt uit. Een bliksemafleider! Hier alzoo de dubbele beveiliging van den nieuwen tijd ; boven het kruis der mystiek de metalen staaf, die het hemelvuur bedwingt door middel van de ervaring der natuurkunde, der wetenschap

en de oude groene klok moge alarm roepen, als

de zwarte onweerswolk zich als een roofvogel op deze onbeschermde hoogte werpt en met gloeiende klauwen om zich

heen grijpt de bliksemafleider is sterker, — hij

is het kruis van onzen tijd.

Het moet eene andere taal zijn, als wij in dezen nieuwen tijd over de liefde willen spreken. Volg met uwen blik den

Sluiten