Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

alles willen wij onze reis uitstrekken in de gedachte, om tot u terug te keeren tot de daad : — van uwe liefde.

Kijk nu weer uit steeds dieper daalt voor ons

oog de middagsstilte neer over de blauwe zee. Ternauwernood nog een zeer schuchter vogelgekweel in het zilver der olijven. Een dof, als in den grond wegstervend, rollen : de trein, die in den tunnel Capo Verde doorspoedt. Een verwijderd klokgelui van de dorpjes in het dal. Vlinders wiegelen nu overal, droomerig en onhoorbaar, over de gouden brem en den violetten tijm. Over land en zee ligt, als 't ware, een geur van reinheid, als op een eersten morgen der schepping. Wij gelooven niet meer aan scheppen. Alleen nog aan worden. Worden volgens den loop der eeuwige wetten van de natuur. Worden door de liefde. Dan is de wereld een eeuwige lentedag. Laat ons dan van die lente, welke ons op deze plaats met zulk eene onuitsprekelijke zaligheid omgeeft, uittrekken, om onzen tocht een eind voort te zetten in de zon van deze eeuwige lente

Drie beelden komen mij voor den geest, als ik naar beneden staar in het flonkerende zilverblauw van deze zee. Mij schijnt het, alsof daarin de geheele weg is aangewezen, dien eene geschiedenis der liefde heeft af te leggen. Drie stations.

Sluiten