Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Uit deze wereldbeschouwing kwam Rafaël voort. Zijn geloof aan de vrouw in het hart van de wereld smolt bij hem samen met die andere overtuiging, dat ook de menschenliefde niet uit den mensch zelf is opgestegen, doch uit den hemel is nedergedaald. Aan de borst der Madonna, die boven zonnen en werelden stond, rustte voor hem het kind Gods, dat de geboden dezer menschenliefde uit eene andere wereld naar de aarde bracht

Eindelijk verscheen een nieuw beeld, dat voor het eerst in den tijd van Goethe langzamerhand scheen samengesmeed te worden uit Astarte, Isis en Maria en ook weer een, tot in het laatst door onze wereldgedachte verheerlijkt, beeld der liefde.

De natuur.

9

Wij worstelen daarmede nog. De twijfel fluistert ons in het oor, wij bouwden eene pyramide van schedels op. In de natuur als zoodanig, zonder God, zou geene liefde meer wonen. En toch! Rafaël voert u hier niet meer omhoog.

Want hier heerscht de eeuwige strijd om het bestaan. En het begrip der liefde zakt ineen, als eene kleine bloemenkrans, die de mensch uit arme bloemen der aarde kunstig heeft saamgevlochten, maar die door een windvlaag uit elkaar stuift, zoodat boven u door de scheur weer de verwijderde, raadselachtige sterren van het onbegrensde uitspansel schitteren.

Het mystieke in de liefde verdwijnt, — zij wordt een, door den mensch met moeite veroverd, bezit.

En toch : blijf sterk. Uit de natuur komt tot u het denkbeeld der ontwikkeling. En het leven stijgt opwaarts. Van vorm tot vorm opwaarts tot den geest, die de ontwikkeling niet slechts doorleeft, doch ook doorgrondt. Daarin ligt onze groote troost. Hier verheft zich voor ons een nieuw optimisme.

Zie echter eens verder in de vertakkingen van deze ontwikkeling. Hoe dat alles samengeweven en ineengevlochten wordt ziet gij niet overal de liefde daarbij ? Op

Sluiten