is toegevoegd aan uw favorieten.

Het leven der liefde in de natuur

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Thersites heeft er éénmaal aan moeten gelooven 8). In de Jobsiade 9) wordt u, als aardige spotternij, het groote doodenregister voorgesteld, waarin al de helden der wereldgeschiedenis in dwaze rijmpjes opgesomd worden, telkens onder de bijvoeging, dat hij ook gestorven is. Ook Caesar. Ook Alexander. Ook Aristoteles. En ook Schinderhannes, de rooverhoofdman. En: ook de candidaat Jobs. Dat maakt een komischen indruk. Maar achter het komische is eene tragische gedachte verborgen, die in vreeselijken ernst omslaat, als men zich werkelijk voorstelt, welke hekatomben weggemaaid werden, zonder eenigszins te letten op waarde of onwaarde, ideale grootheid of volslagen belachelijkheid. De afzonderlijke mensch doorleeft in de jaren van zijn bestaan de kennismaking met gelukkige en zegevierende naturen, die de onbekende streken der aarde doorgereisd hebben ; die in de diepten der voorwereld afgedaald zijn : die met het oog en den geest langs melkwegen en over Siriusafstanden den hemel doorgevlogen zijn. Wat baten al die afstanden. Het individuëele geslacht van deze onderzoekers alleen op de aarde — honderd jaren ; een paar overoude, gebogen, bijna of geheel blinde grijsaards sleepten nog kommervol hun bestaan voort als laatste overblijfsel van den mensch op de ontvolkte planeet, de aarde. Nog een poos : en er heerschte op die planeet de stilte van de woestijn, welke wij ons, als een beeld van de grootste verschrikking, op de maan voorstellen of die wij ons droomen op de ijskoude wachters, die in de diepte van het heelal, te midden van een stikdonkeren nacht, de uitgedoofde oerzonnen begeleiden.

Dit is dus eene positieve waarneming : de dood.

Nu de tweede. De mensch leert een wonderbaar proces kennen, dat hem als eene eeuwige zon tegenstraalt uit dezelfde werkelijkheid, die den dood als eene eeuwige schaduwstreep door al zijne verwachtingen trekt.

Het proces der voortplanting.

Evenals alle herinneringen ten slotte in den afgrond des doods neerstorten, zoo gaat ook het oogenblik van zinnelijk