Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

beeld van de totale cellengemeenschap zoo getrouw te verpakken, dat in het kind ten slotte uwe oogen, uwe moedervlek onmisbaar echt weer te voorschijn kunnen komen. Wat is dat voor toovenarij ? Wie geeft aan het orgaan dit vermogen ? Bestaat er tusschen dat orgaan en alle cellen toch niet eene geheimzinnige, bestendige betrekking, die er van elke cel (dus ook van die uit uw oog en van die uit uwe moedervlek) eene bijdrage aan levert, welke in de zaadcel overgaat?

Er zijn zeer scherpzinnige geleerden geweest, die zich dat proces werkelijk zoo voorstelden. Evenals de darm alleen de spijzen verteert, maar dan de voedingskracht van deze door alle cellen van het lichaam heenstuwt, zoo zou het geslachtsorgaan alleen voortplantingsstoffen produceeren, maar het zou daartoe van alle cellen afzonderlijk een stukje voedingskracht ontvangen (wellicht in den vorm van een uiterst klein celletje), dat aan den afstammeling van de zaadcel, het kind, weer nauwkeurig de gedaante van elke afzonderlijke cel voortbracht. Elke cel, ook die van uwe moedervlek, leverde aan uw geslachtsorgaan een uiterst klein deeltje materiaal, dat, in elke zaadcel opgenomen, elk kind uit zulk zaad, onder zekere omstandigheden, ook weer met dit moedervlekdeeltje kon bedeelen: het kind kreeg ten slotte de geheele moedervlek weer! Het nauwkeurigst is deze verklaring door Darwin uitgewerkt en door hem „Pangén esis" gedoopt. 2) Het is echter de vraag, of deze verklaring, die overigens volkomen zou passen in onze bovengenoemde ontwikkelingsketen, juist is. Eigenlijk heb ik ook niet het erfelijkheidsvraagstuk zelf beantwoord, doch slechts de hypothese van een uitnemend geleerde gegeven. Er zijn er echter nog meer. Het gebied der erfe-

Sluiten