Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gij ermee doet, blijft vóór en na uwe eigen zaak. Bouw u de koenste idealen op over het individu : ik wensch u alle geluk daarmede. Maar dat opbouwen geschiede op en met de nieuwe grondstof. Dan zijt gij meester van den toestand. Het onderzoek is dan de veilige planeet, die u beschermt en steunt. In het omgekeerde geval blijft het de dreigende magnetische berg, die u altijd en immer weer de spijkers uit uwe philosophische schepen trekt.

Den meesten gaat het tegenwoordig nog zoo. Het natuuronderzoek stort zich in hun denken, als een blok, dat zij niet weten te bewegen. Alles schuimt, kantelt en verdrinkt. En toch geeft het u, als eigendom, een ontzaglijk bezit, waarop uw denken, als verjongd, weer ontluikt. Wel te verstaan : u w denken in elke beteekenis en met uitkomsten zoo koen, als gij ze slechts kunt droomen. Ook bij het vraagstuk van het individu. Uit de verbazende samengesteldheid, die door den natuuronderzoeker opeens aan dat begrip gegeven is, zal de ideale verovering daarvan eerst recht als een jonge phoenix opstijgen . . .

Intusschen, om u daarvan dadelijk nog een aardig proefje te geven, volge hier nog eene tweede stekelhuidigenhistorie.

Slechts in zekeren zin eene liefdeshistorie, want hoewel het ook om vermenigvuldiging te doen is, zoo gelijkt de zaak toch reeds meer op eene echtscheiding. Eene zoo bijzonder verfijnde echtscheiding, dat zij nog in geen enkelen modernen zedenroman werd opgenomen, namelijk een wezen, hij of zij, dat zich van zich zelf laat scheiden.

Het schijnt mij somtijds toe, alsof zulk eene scheiding in het eigen ik een gewenscht doel zou zijn voor vele, al te consequente, individualiteiten onder ons menschen. Zij sluiten zich hermetisch af van hunne medemenschen en het huwelijk is hun een gruwel, omdat het hen zou kunnen beperken in hunne individuëele vrijheid. Als zulk een streven zuiver is, ligt er eene groote gedachte in. Maar wie is daartoe sterk genoeg ? De éénzaamheid verschijnt als een nieuwe

Sluiten