Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gehakt wordt. Alles scheurt van elkaar: zenuwstelsel en vaten barsten, harde schaaldeelen breken, ja zelfs de maag wordt opengespleten en in twee open helften verdeeld. En elk der helften van het dier blijft leven. Was de ster vijfstralig, dan behoudt de ééne helft gewoonlijk drie armen, de andere twee. Bij acht armen geschiedt de verdeeling vier aan vier; bij zes : drie aan drie. Een weinig later: en de vreeselijke scheurwond kleeft vast aaneen en geneest dan heelemaal zoodanig, dat de ontbrekende deelen bij elk der beide helften eenvoudig nieuw gevormd worden. Ook de ontbrekende armen spruiten bij elke helft langzamerhand weer uit, zoodat na eenigen tijd beide individu's weer „compleet" zijn.

Maar het zijn werkelijk twee individu's, in plaats van het ééne oorspronkelijke. Verplaats u nu eens in de individuëele ziel van deze oorspronkelijke zeester vóór de deeling en

maak dan de deeling eens met de ziel mee wat

moet het dier daarbij „denken" ? Hoelang zal het denken als „het", als „één", — en van wanneer af zullen twee zielen elk haar eigen denk-ik vormen ? Is de scheiding een „dood", waarbij een individu „sterft" — of is zij eene schrede tot hernieuwd leven, eene voortplanting, waarbij het ééne individu in een hoogeren vorm opgaat ?

Wellicht zult gij nog wel eens op eene badplaats aan de Noordzee, als de vloed eiken dag groote en kleine roode en gele sterretjes uit haren blauwen waterhemel voor uwe voeten aanspoelt, uwe ledige uren gebruiken, om over deze vragen na te denken. Verlaat er u op, dat zij u verder zullen brengen, dan vele dikke folianten over speculatieve philosophie en theologie, — onverschillig, waar gij ten slotte dan terecht moogt komen.

19*

Sluiten