Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

staan met uwe wereldbeschouwing. Er wordt geld mede verdiend, om hem te betalen. En dan wordt hij gegeten, met of zonder citroen. Dat hebben de oude smulpapen aan de tafel van Horatius ook reeds zoo gedaan en zij wisten evenmin, wat de oester voor een schepsel was. Zij kenden echter de onregelmatige werkwoorden en de taalregels met hunne uitzonderingen en die behooren nu, als onmisbaar en noodzakelijk bestanddeel, bij onze humanistische vorming. Daarover zou men lang kunnen strijden.

De oester is echter in elk geval een veel te beminnenswaardig voorwerp, om daarover met elkaar te twisten. Voor mij bevat elke oester een goed stuk poëzie, want hij herinnert mij aan stille levensuren, waarin het eenvoudige genot, in tegenwoordigheid van liefelijke meisjeskopjes, in gewijde

vereering overging Ongetwijfeld is de oester, van alle

culinarische gaven, ééne der ideaalste. Slecht weinige kunnen zich ermee meten, — en eigenaardig: alleen „zuivere" spijzen, die geenerlei toebereiding meer noodig hebben, zooals de truffel. De oester bezit, wat overigens slechts van den wijn geldt: bouquet. En hij herinnert ons aan de zee, met haren zouten adem, haar schuim, hare diepe afgronden met hunne zwartgroene sprookjes, boven welke de zeemeeuwen fladderen als sneeuwvlokken. En met de zeemeeuwen zweeft onze geest van het ééne sprookje naar het andere : zooals éénmaal alle menschen, allen, bij oesters en Rhijnwijn zouden zitten, eendrachtig en verzoend, en eindelijk allen tehuis op deze rijke aarde, die overvloeit van oesters en druiven .... als de menschen elkaar slechts helpen, elkaar begrijpen wilden

„Wie in der Muschel das heilige Meer Wehmütig traumend klingt,

Also durch meine Seele Traumende Sehnsucht singt."

De oester is een dier. Dat weet gij toch zeker, niet waar ?

Trouwens een uiterst vreedzaam dier, — want het laat zich door u levend opeten en verroert zich daarbij niet eens.

Sluiten