Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

1x8; die van 9 tot 8 x 9 door omkeering of door vergelijken met die van 10.

Welk een methodes bij het aanleeren der tafels! Ze kunnen door hun veelheid den leerling niet helpen, als hij op zeker oogenhlik b.v. 7x8 niet weet en dit dan moet bepalen. Daartoe moet hij eerst uitmaken, of hij moet omkeeren, vergelijken met 10 (5) of bijtellen, en dit nadenken reeds belemmert het vaardig opzoeken van een verloren product; vaardigheid toch bereikt haar hoogtepunt, als men niet meer denkt. Daarom moeten alle tafels aangeleerd worden op dezelfde manier. Weet een leerling b.v. niet, hoeveel 7 x 8 is, dan moet hij dadelijk zeggen: „7x8 = 5x8 + 2x8 = 40+ 16 = 56"; weet hij 8x9 niet, hij zegge direct: „8 x9 = 5x9 + 3x9 = 45 + 27 = 72", enz., en dit is alleen mogelijk, als de leerlingen gewoon zijn, de producten boven 5 op deze manier te bepalen d. w. z. als de producten boven 5 bij alle tafels op deze manier bepaald zijn. In de practijk brengt deze handelwijze nog het voordeel, dat het slechts noodig is, elke tafel tot 5 x n door directe telling te laten vinden en memoriseeren; er wordt alzoo tijd gewonnen, wat, bij rekenen vooral, geen onbelangrijk voordeel is. Men begrijpe echter wel, deze handelwijze is het meest gewenscht bij het aanleeren der tafels, bij het samenstellen der producten, wat alzoo volstrekt niet uitsluit, dat de behandelde producten ter toepassing ook anders uitgerekend worden (7x8 b.v. als 10 x 8 — 3 x 8, als 8x7, of wel, als 7 x 10 — 7x2, enz.), maar ter eerste bepaling van het product dient de genoemde handelwijze het best. Die toch gaat (het zij nog eens met nadruk \ermeld) niet uit van de onderstelling, dat eenmaal behandelde producten „er in" blijven (dat aan te nemen, ware

Sluiten