Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

blies „Verzamelt u" voor de broeders. Men blies „Trekt met ons op" voor de onroomschen.

Maar het denkend hoofd der gereformeerde beweging, de synode, begreep wel, dat zekere speelruimte in de opvatting der confessie, zoo aan zich aansluitende broeders als aan wellicht te hulp komende onroomschen, moest gegund worden. Men kon geen in kleinigheden afwijkende Gereformeerden duurzaam van zich vervreemden. Men kon tegenover stijfhoofdige Lutheranen niet op een letter, een bijzaak blijven staan. De belijdenis moest geen verschilpunt, maar vereenigingspunt worden. Zij moest vaste, gereformeerde lijnen trekken, zij moest aan de leer een grondslag verstrekken, waaraan niet viel te tornen. Maar nu voorts, gegeven het scherp belijnd beginsel, gelegd de onveranderlijke grondslag, kon de confessie zich niet aandienen als onveranderlijk, want onverbeterlijk. Vooreerst, omdat deze eigenschappen in geen enkel menschenwerk aanwezig zijn. Daarna, omdat die aanmatiging vrienden en vreemden noodeloos zou hebben afgestooten. De eenheid te betuigen, was dus niet het eénig doel van het voorop stellen der confessie. Beslist gereformeerd, bijbelsch ruimhartig, koel verstandig, zeer politiek sprak de pinkstersynode van Antwerpen van 1565 vóór alle dingen het uit: „Dat, bij den aanvang van iedere Synode, men voorlezing heeft te doen van do belijdenis dos geloofs der kerken van dit land: zoowel om onze eenheid te betuigen, als om te beraadslagen, of er niets leveranderen of te verbeteren valt".

Deze laatste cursief gedrukte woorden betreffen de veranderlijkheid of onveranderlijkheid der confessie. Eon quaestie zóó allergewichtigst, dat oen geheel boekdeel er aan gewijd kou zjjn. Ik verwijs don lezer naar de

Sluiten