Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

iedere nationale confessie, ook de onze, op zijde gezet. Dp fata morgana van het Frankforter convent van 15771).

In Frankrijk leefde een man met een hart voor confessies, Pierre du Moulin. In 1615 reisde de Parijssche predikant naar Engeland, om den koning-theoloog Jacobus voor zijn plan te winnen. Blijkens zijn schrijven aan de Fransche en Nederlandsche kerken, wilde hij een Gereformeerd algemeen concilie in Zeeland samenroepen. Dit concilie zou uit de verschillende confessies een algemeene belijdenis samenstellen, waarin slechts voor het gemeenschappelijke plaats was. Tot de verschilpunten waarover men zwijgen zou, behoorde de leer van Arminius. Ook afgevaardigden der Luthersche kerken zouden opgeroepen worden. Een verregaand syncretisme dus.

Het pleit niet voor zijn menschenkennis, dat du Moulin voor zijn plan iets hoopte van de Dordtsche synode. In bneven aan verschillende leden, den Engelschen gezant en Jacobus I, werden zijn denkbeelden ontwikkeld. De -y e zou een generale confessie ontwerpen, die door

In haa^morht-6 Ianclskerken zou worden goedgekeurd. ™och* men niets wijzigen zonder gemeenschap-

vor teng°eiVh n'H°0k T de Syn°de t0t de Luthersche

ferentie der m! , m°Cht men weldra een c0"fërentie der Luthersche en Gereformeerde kerken verachten, om tot onderlinge tolerantie te komen Wie

Z de 7ÏÏF* T ?erefo™**en en hun saambindïng voorstaan ? S° g6n°Ver Roomsche eendracht niet

Du Moulin vond bij enkele leden der synode en bedekt bij Jacobus steun. Prins Maurits en graaf Willem Lodewijk

TStZSt' T T s*mmkM met * ^

wel tot meerdere disputen, maar niet tot onderlinge ver-

2Za:S Z°U lei'enD Strenge lutheranen Tilden liever verbroedering met Rome dan met het Calvinisme.

I, ï 1171'ü. I). f dr'. H. H. Kuiper,lUsSê6' T°SSanUS ^ A',ere' 1898'

Sluiten