Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

purgeren" had hij goed gebruik gemaakt. De professoren en eenige predikanten der classis gaven hem getuigenis, „dat sij lieden, alles inde vreese des Heeren overwogen hebbende, niet en hebben connen bevinden dat D. Vossius eenige erreur ofte dolinge heeft, ofte dat strijdich is met de gemeene leere der kercken, ofte dat aenstoot is gevende".

Nu draaide de wind, om uit gansch anderen hoek te gaan waaien. De gewezen Remonstrant werd beschermeling der kerk. De eerwaardige vergadering besloot een kort project te doen ontwerpen „in forme van apologie voor Vossio, dat namelijk sijne schriften bij de partijen van de kercke qualijck ende t'onrecht tegens sijne meyninge tot haren voordeel worde misduyt ende misbruyckt . Vossius of de synode zou het project met den druk gemeen maken. Ook wilde men hem om een praefatie verzoeken.

Waarom kwam de vergadering (art. 39) op haar besluit terug? Blijkbaar konden streng rechtzinnige leden in de resolutie niet berusten. Ook werd een nieuw Leidsch getuigschrift van rechtzinnigheid onbevredigend bevonden. Andermaal lange deliberatiën en debat. Een deputatie van drie personen wordt naar Leiden gezonden, om „D. Gerardum Vossium, professor der historiën", over zijn boek aan te

spreken. ..

Treffend komt daarbij aan 't licht, hoe hoogen prijs de vergadering stelde op de overeenkomst van het kerkelijk gevoelen met dat der kerkvaders. En hoe pijnlijk haar viel, dat de Remonstranten op Vossius' boek over de Pelagiaansche dolingen zich beriepen. Het was de aloude historie. Eerst de Kerkhervorming, thans de geest van Dordt maakte gaarne aanspraak op den naam van rechtgeaard kind der oudheid.

De commissie van drie slaagde naar wensch. „De voorsz. broederen hebben D. Vossium soo verre gebracht, dat hij eerstdaechs sal uutgeven eenig theologisch schrift met eene voorreden, die de gedeputeerden des bynodi eerst sullen oversien, waerinne hij sal verclaren dat hij

Sluiten